"Ben senin gibi biri ile evlenmem!" Diye çıkıştım yanıma gelip sol elimi eline aldı "yanlış görmüyorsam çoktan evlenmişiz bile."

-Peşinde benim adamlarım var korkma +Ne demek peşinde adamlarım var, ayrıca ben senin daha ne olduğunu ya da ne yapmaya çalıştığını bile bilmiyorum nasıl korkmayayım -Ben sana zarar vermem güzelim merak etme +Bana güzelim demeyi kes, ayrıca o adamlarını da çek -Olmaz +Ne demek olmaz -Olmaz, başına birşey gelebilir Sinirle telefonu kapattım, manyakmıydı bu, anlamıyordum ne yaptığını. İlk kitabım olduğundan ilk birkaç bölüm biraz hızlı geçebilir, kitap ilerledikçe düzeliyor.

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

(Düzenlendi.) (Final.) Dram yok, üzülmek yok! Biz burada sadece gülüyoruz. Çıtır çerez, belki bir tutam da klişe bir aşk hikayesi arayanları içeride cümbüş bekliyor!

Kurtulmam için evlenmem gerekiyordu. O benden 7 yaş büyük. Ben ise henüz 18 yaşındayım. Biz birbirimizle bir zorunluluk uğruna evlenmek zorunda kalan iki genciz. O bir asker. Ben ise bir esirim.

Bir Mahalle Hikayesidir.. "Ben sustuğumda küçüktüm. Sana bakacak cesaretim vardı ama gözlerine denk gelmeye utanırdım. Bir gece konuştum. Bütün kalbimle, bütün saflığımla... Sen ne dedin hatırlıyor musun? "Ben kimim, sen kimsin?" O sözlerin hâlâ içimde yankılanıyor. Ben o gece sadece sustum sanıyordum... Meğer içimde bir şey kırılmış. Gittim. Büyüdüm. Unutur gibi yaptım. Şimdi döndüm. Ama senin bıraktığın kız değilim artık. Ve bu sefer bakacak bir göz varsa, göze alınacak şeyler de var demektir. "

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! Alara Yılmaz babasının antrenörlüğünü yaptığı milli erkek voleybol takımının kaptanına aşık olur... '300423

Bir tarafta abisi kız kaçırdığı için evli ve çocuklu bir adama kuma gideceğini düşünen Elif. Bir tarafta hiç kimse ile evlenmek istemeyen ama Mardin ağası olmak için berdeli kabul eden Karan. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp dudaklarını dudaklarıma değdirdi. Yavaşça öpmeye başladı. Dudaklarımdaki akım kalbime iniyordu. Yavaş yavaş sakince öpüyordu. Bir eliyle boynumdan tutup daha sert öpmeye başladı. Başım dönüyor mideme kramplar giriyordu. Karan alt dudağımı dişleyince karşılık vermeye başladım. Ellerimi boynunda birleştirip ara sıra tırnaklarımı etine bastırıyordum. Bu Karan'ı daha da tahrik etmiş olacak ki eli geceliğimin altındaki tenimi buldu. Belimi okşuyor , sarıyor arada sıkıyordu. Dudakları dudaklarımı talan ediyor , su misali içiyordu. Boynumdaki elini kalçalarıma indirip beni kucağına çekti. Bir elini yine boynuma sabitlemisti. Diğer eli geceliğimin içinden sırtıma çıkmıştı . Tenimi okşayarak gezdiriyordu elini. Sırtımdaki eli sudyenimin içindeki göğsümü bulunca nefesim kesilmişti. Anın hazzıyla ağzının içine doğru inlemiştim. Karan bir yandan öpüyor bir yandan da eliyle göğsümü yoğuruyordu.

Ben bir aşiret kızıydım. Kurallar, beklentiler ve "uygun eş adayları" arasında sıkışmış bir hayatım vardı. Ama kalbim mi? O, kitaplarda okuduğum imkânsız aşklara çoktan kaptırmıştı kendini. Yanlış numaraya mesaj atmadım. Mafya babasına âşık olmadım. Ama gidip kendi ellerimle bir üsteğmene musallat oldum. Masal sandım. Klişe bir hikâye yazacağım sandım. Ama hayat, o klişeleri bile aratacak kadar acımasızdı. "En fazla ne olabilir ki?" dedim. Ve her şey, tam da o soruyla başladı. Zara & Safir HİÇBİR ŞEKİLDE KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ!

Mervan Ağa tabancayı havaya kaldırdı, namluyu ağır ağır çevirdi. Ağalara baktı. Sesi bu kez buz gibi çıkıyordu."Ben birini istiyorsam alırım. Kimse de bana engel olamaz! Engel olmak isteyen varsa... buyursun gelsin!" Derin bir sessizlik oldu. Kimse cevap veremedi. Kimse kımıldayamadı. Mervan Ağa tabancayı indirdi ve öfkeyle arka odaya yürüdü. Kadınların olduğu odaya girince orada da fırtına gibi esti. Herkes panikle geri çekildi. Bir tek Avşin kalakaldı. Elinde tepsi vardı. Öylece duruyordu. Gözleri kan çanağı gibi şişmiş, ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Titreyen dudaklarıyla bir şey söylemeye çalıştı ama sesi çıkmadı. Mervan Ağa bir an durdu. Onu öyle görünce içi bir anlığına yumuşar gibi oldu. Ama hemen ardından Diyar'ın yüzü geldi gözünün önüne. Diyar'ın kardeşi... düşmanın kanı...