01.12.2015 Yankı Sonat, sıradan bir kızdı. Mükemmel değildi, hiçbir zaman olmamıştı. Yankı'ya göre hayat toz pembe bir masal sayılmasa da o hep kalbinin ilkelerine göre hareket etmiş ve sert bir rüzgara kapılmıştı. Belki de sadece böyle olsun istemişti. Çünkü o yalnızdı, daima hor görülmüş ve birileri tarafından kırılmıştı. Yaşama tutunmak için tırnaklarını geçirdiği duygular onu bambaşka limanlara savurduğundaysa Yankı, hayatına dokunan ve gerçeklerini tepetaklak eden biriyle alabora olma riskine rağmen değişmek istemişti. Değişmişti de. O artık eskisi gibi iyi kalpli değildi. Uğruna göze aldığı her şey, sevdiği adamın günahıyla katrana bulanmış ve Yankı'yı siyaha adamıştı. Oysa bilmediği bir şey vardı: Tüm renkler, gökkuşağının karanlık yüzündeydi ve onun siyahı sahteydi. Hayatı gibi. Bora Aren Ateş de kötü bir adam değildi. Esip gürlemeyi, kırıp geçmeyi hiç sevmemişti. O geçmişinden kaçmaya çalışırken kaybolmuştu yalnızca. Gülmek istediğinde ağlatılmış, yaşamak istediği her an biraz daha öldürülmüştü. Zamanla çığlıklarını duyan olmadığını fark ettiğindeyse o da kalbini sağırlaştırmıştı herkese. Çocukken annesinin daima iyi biri olması gerektiği hakkındaki nasihatlerinden başka hiçbir şeyi yoktu belki ama o, tüm yaşadıklarından sonra iyi biri olamayacağına inanmayı seçmişti. İntikam almak istemişti. Kendi kalbine bile kulak tıkayıp almıştı intikamını aslında. Ancak sandığı gibi mutlu olamamıştı. Çünkü o nefretinin ucuyla tutuşturduğu kıza çoktan aşık olmuştu. Bunu anladığındaysa onu çoktan kaybetmişti. * Paletlerdeki tüm renkler siyah artık. Yankı'nın istediği, Bora'nın kirlettiği gibi. Onların artık bir rengi yok. Belki de sonunda renkler bile onları terk etti. O halde, şimdi sıra ölmelerde. * "O ve ben vardık. O gitti. Ve biz yarım kaldık."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

Hayatta her şey istediğimiz gibi gitmiyor, kabul. Peki ya yeterince istemiyorsak? Nilperi bitkisel hayata girdiğinden bu yana kendine gelemeyen Ali, evden çıktığı ilk gün bambaşka bir dünyada bulur kendisini. Nilperi'nin zayıflama hikayesinden ilham almasıyla kendisine bir denek bulan Ali aslında ruhen motive olmaya ve iyileşmeye başlıyordur. Ateş bitmeyen enerjisi ile yaşadığı şokun üstesinden gelirken yeni bir macera herkesi şaşkına çevirecektir. Şimdi, hazır mıyız? Nilperi ne kadar güçlü olduğunu iyileşerek gösterebilecek mi? Ya da pes edip eski hikayenin baş rolü olarak mı kalacak? Belkide her şey eskisinden çok daha güzel olacaktır, tabi yeterince inanıyorsak.

Nilperi beyaz atlı prensine yüzüğü takıp pembe hayallerde dolaşırken , aslında prensinin Gargamele dönüşmesi uzun sürmez. Düğün günü aldatılan Nilperi kalbinin kapısını kilitleyip anahtarını tuvalete atar ve üzerine sifonu çeker. Kendisini tamamen arkadaş grubuyla geyiğe vuran kahramanımız zaten kilolu olan vücudunu obez bir vücuda çevirdiğinde iş işten geçmiştir. Bu sırada fark edilmeden popüler olmaya başlar. Abisi yeni kişiliğiyle ortalığı karıştırırken , rutin bir şekilde gelmeye başlayan gizli numara mesajları işleri iyice çıkmaza sokar. Artık depresyon eşiğine gelen Obezler Kraliçemiz kendisini yeniden doğurmaya karar verir, tabi mesleği buna izin verirse. Şimdi arkanıza yaslanın ve kendinizi Nilperinin çıkmaz sokağına bırakın. Mizah #5