Okulda çok fazla adı duyulmuştu onun. Bunu çok sonraları öğrenecekti. Ona göre sınıfının en başarılısı oydu. Ancak okulun başarılısı değildi. Ancak işte hocaları onu takdir ederken orantısız bir şekilde de namını duyuranlardı. Bu yüzden kendisini de adı çıktı gibi hissediyor ve hocalarına karşı kendi kendine hayıflanıyor ve canı sıkılıyordu. İlkokulda sadece haksızlığa karşı dur diyen, bazen çalışkanlığın yolunu bulsa da her zaman olduğu gibi arka plan da kalan, tembel bir öğrenciden farksız muamele görmeyen, konuştuğu, beraber olduğu arkadaşları tarafından önemsenen ancak sınıf hocası tarafından da bir gramdan fazlaca bile önemsenmeyen biriydi. Şimdi ise durum değişmişti. Birçok hocası derslerine giriyor. O da iyi bir başlangıç yaparak hocalarının gönlünde birer taht kurabilmişti. Ancak çoğu arkadaşı arasında da arası bozulmuş, bazı çekememezlikler sonucunda hayata küsmüştü. Sınıfından nefret ediyordu. Ancak sonradan anlayacaktı ki ne ederse etsin ne düşünürse düşünsün insan kendine edermiş mantığıyla belki de ben kendimden nefret ediyormuşum diye dedirtebilecekti kendisine.

"Serhatttt!" "Efendim Mehmet?" "Kannn!" "Neyyy?" "Kan damlıyor sol işaret parmağından..." "Ne dedin?" "Serhat, kardeşim.., vurulmuşsun sennn...!" "Biliyorum." "Biliyor musun se..ss..sen! Ben de görüyorum, dalga mı geçiyorsun!? "Yok canım sadece oyun oynuyordum." "Ne oyun mu, kimsin sen?" "Ben mi! Bendeniz İsrail sivil istihbarat ajanıyım." "Neler diyorsun böyle?" "Osmanlının yeniden dirilmesini önlemek için sadece Türkler üzerinden sürülerce oyunlar oynayan sizin tabirinizle de bir İsrail köpeğiyim ben." "Serhat hani o zaman biz....biz...biz... aman Allahım bir türlü dilim varmıyor!" "Evet, biz seninle kardeştik." "Lanet olsun, benim seninle olan kardeşliğime!" "Neyse hadi uzatma da sen şimdi bana BabıAli'nin anahtarlarını ver. " "BabıAli mi? Neler planlıyorsun?" "Mehmet sen kendini Fatih mi zannedersin de bana neler planladığımı sorma cesaretinde bulunursun. Sana nedenini söyleyecek değilim tabi ki de. Ha azıcık kafan varsa tabi sen de anlarsın zaten yaaaa, ha ha hayyttt!" "Yüksek kapının anahtarını almak için önce beni alman gerek." "Hıııı...!?" " Ya Allah Bismillah Allahuekber!" ......Destur ......ŞRRAKKK... (Serhat yediği tokadın hemen sonrasında yere yığılır.) "İşte buna OSMANLI derler..."

Bilinen tarihin başlangıcından beri Sibirya'nın sonsuz steplerinde yaşayan Altay Türklerinin bir inancı vardır. Bu inanca göre Oyrat Han yeniden dirilerek Altay halkını kurtarmak için başlarına geçecektir. 20. yüzyılın başlarında Altaylılar arasında beyaz bir atın üzerinde, beyaz elbiseli, uzun beyaz sakallı bir adamın Sibirya'da dolaştığı söylentisi yayılmaya başladı. Bu söylentinin akabinde Altaylılar Rus Çarlığı'na karşı baş kaldırdılar. Rus Çarlığı, Oyrat Han'ın gelişini öğütleyen ve halkı isyana davet eden şaman öncüleri idam ettirdi. İsyanın bastırılması sırasında binlerce insan öldürüldü. İstanbul Boğazının kıyısında büyükçe bir malikanede oturan ak saçlı adam boğazın eşsiz güzelliğini seyrederken bir yandan da uzamakta olan sakallarını sıvazlıyordu. Keskin mavi gözleri sanki denizin ötesini görüyor, yakın geleceğin büyük sorumluluğunun altında derin düşüncelere dalıp duruyordu. Kırışmış yüz hatlarından yılların tecrübesi okunmaktaydı. Ömrünü adadığı planların hayata geçme vakti gelmişti. Bir çok ülkenin kaderi onun iki dudağının arasından çıkacak bir söze bakıyordu. Türk mafyasının içine sızan bir istihbarat görevlisi tüm rakip mafya babalarını ortadan kaldırırken aynı zamanda yeni bir imparatorluğun temelini atmaktadır. Orta Asya'da birden bire patlak veren olaylar Kazak-Rus gayri resmi savaşının habercisidir. Rus mafyası hakimiyet bölgelerini bir bir kaybederken masa başından olan biteni takip eden ihtiyar bir adam birbiriyle bağlantısız görünen bu gayri resmi savaşların mimarıdır. Ardı sıra meydana gelen suikastlar zinciri... Türk ve Rus istihbaratları arasında başlayan amansız bir savaş... Kanlı mafya hesaplaşmaları...

BİR GERÇEKLİĞİN KURGUSUDUR... Bir adamın hikayesi. Yanlışından vazgeçen bir adam. Ama yıllar sonra bir gün yanlışa sürüklediği kişilerle karşılaşır... "Ben sebep oldum." "Ne, neyi!" "Sene 1990 yılından sonra senin sürekli bilet almana ben sebep oldum." "Ne! Nasıl, nasıl olur bu Hakan!" "O sene ben kaçak bir jüri üyesinden başkası değildim. Aslında numaraları benim biletime çıkacak gibi ayarlamıştım. Yani o sene sana çıkması imkansız gibiydi zaten!" "Ama ben bir son sayıdan kaybettiğimi düşünüyordum. Hem de kazandığımı öğrenmişken, birden bana kazanmadığım söylendi. Anlayamıyorum, nasıl böyle bir şey yaparsın?" "Dediğim gibi Orhan, ben önceden sahtekârın tekiydim. Ancak sen şuan benim yüzümden bu haldesin. Kendimi sana nasıl affettirebilirim, nasıl bana hakkını helal etmeni isterim, bilemiyorum." "Etmiyorum, etmiyorum sana hakkımı helal falan!"