Şiyar Aşireti Mardin'in en büyük aşiretlerinden. 6 çocuğu olan Baran Ağa'nın tek inci tanesi en küçük ve tek kızı Fera. Nereden bilirdi ki en büyük acıyı da ondan yaşayacağını onu kaybedeceğini ve sırf berdel yüzünden... Baran Ağanın en zor zamanlarıydı. Yıllardır süren kan davası için bugün aşiret büyükleri toplanıp karar verilecekti. Babasını ve en büyük oğlunu bu yüzden kaybetmişti. En büyük oğlu Bartın kan davası yüzünden ölmüştü. Ellerinde karşısında ağıtlar yakan karısı ve inci tanesi Fera' nın boş korkulu ve kaygılı gözlerine bakarken oğlunun son nefesiyle her şey bitmişti. Şimdi ne yaparım derken daha erken aceleci konuşmuştu. Burası Mardin di her şey olabilirdi.

Adam, ait olduğu kadını bekliyordu ve kendisine ait olacak kadını... Gülüşüne kadar ona ait olmasını istiyordu. Bir kadın geldi... Ve adam o kadına ait olmak istedi, onun da kendisine ait olmasını. İki kalp birbiri için atarken adam kadından uzak durdu, gülüşüne kıyamadığı için... ABİMİN FEDAİSİ'ndeki Emir karakterinin hikâyesidir. Kapak, Ahsen Bayraktar'ın yapımıdır. Başlama tarihi: 22.01.2018 Tayfa #1 - 03.11.2018 Dostluk #1 - 20.12.2019 Reis #1 - 17.01.2020 Herhangi bir kopyalanma ya da çalıntı durumunda hukuki işlem başlatılacaktır.

Bir karar, bir insanın tüm hayatını değiştirebilir miydi? Umutlarını kurutabilir miydi? Gökkuşağının renklerini silebilir miydi gözlerinde? Bir adam, bu kadar acımasız olabilir miydi? Geride bıraktıklarını unutmaya çalışmak ne kadar doğruydu? Yeni bir sayfa açılmıştı, Buke için. Ancak bu sayfa bembeyaz değil, kapkaranlıktı.

???????????????????????????? Adım attı. Sağlam bastı. Bastığı yerin canı acıyor, kadının yürüyebilmesi için fırsat tanıyordu. Kadın, gözlerini gezdirdi, büyük bahçede duranlarda. Attığı adımlar onu konağın kapısına sürüklüyordu. Adım attı, acı kondu.. Adım attı, gökyüzü ağladı. Adım attı, hiç kimse yaklaşamadı kadına. Yürüdüğü yol dikenlerle kaplıydı. Dikenler gözlerine battı. Ama ağlamadı. Gözleri kan ağladı, kanı içine aktı ama yine de ağlamadı. Bir güç geldi ellerine kondu, büyük gürültüyle dış kapıyı açtı. Kapıdan dışarı adımını attı. Gözü karardı, yinede adım attı. Nereye, kime gideceğini bilmeden, adım attı. Burnunda bir ıslaklık hissetti. Elini burnuna götürdü. Kalbi ezildi. Eline baktı. Kanı hissetti. Gözleri karardı ve dizlerinin bağı çözüldü. Yere yığılacakken soğuk bedenine konan bir sıcaklık hissetti. Bedenine sinen koku yaklaştı. Sonra bir nefes aldı.. Bir nefes çarptı yüzüne.. Sesler duydu.. Sesler geldi.. Ve gözlerini araladı. Gözleri bir çift kızıl kahveye takıldı.. Gözlerini kapadı ve dudakları mırıldandı; "kaybettim" Önyargı olmadan ve kalıplaşmış düşüncelere sığmadan okumaya başlayın derim..

"Ben suçlu değilim"dedim titreyen ellerimi önemsemeden. "Ben bu hikayenin en masum karakteriyim aslında,kız kardeşini kaçıran abim, abim ile kaçan senin kız kardeşin,beni seçen ise sensin anladın mı?"dedim. Göz yaşlarımı umursamadan bir iki adım geriledim. Ve ona; "Farkında mısın,ne kadar acizsin?"Bu söylediğim onu kızdırmış olmalı ki derince bi nefes verdiğini gördüm."Şu söylediklerimde ne kadar haklı olduğumu bildiğin halde hala bana suçlu gibi bakmaya devam ediyosun,sanki seninle evlenmeyi ben istemişim gibi." Susuyordu... "Şuan senin sustuğun gibi bende bir ömür boyu susacağım.Ve sana yemin ederim Nefes VURGUN bir zaman gelecek benim içimden geçenleri bilmemek seni kahredecek.Ve sen bana yalvaracaksın." *** Kapak yapımı @supermanmustdie 'a aittir.

Lise üçüncü sınıf öğrencisi Ece, yeni hayatının ve yeni okulunun ilk gününde Emre ile tanışır. Üstelik Ece'nin ailesi de akılalmaz bir şekilde Ece'de şüphe yaratmaya başlar. Bu şüphe ile bir cevap arayışına giren Ece, ailesine ait eski bir defteri bulup okumasıyla hayatı altüst olur. Ailesinin Ece'ye yaptığı lanet bozulur ve melez olduğunu öğrenir. Hem cadı hem de vampir olan Ece, Emre'nin de vampir olduğunu öğrenmesiyle Emre'den dersler almaya başlar. Yeni maceralara yelken açan Emre ve Ece, yeni arkadaşlar da edinip, peşi sırası bitmeyen belalardan da uzak duramazlar. Ve aşk tüm engellere rağmen yine de kazanır...

"Eğer saç teline bile dokunursan varya, aleme ibret olursun Sedat, aleme ibret olursun. Yalvara yalvara geberdi gitti derler." karşımda tüm ihtişamıyla duran Ateş'e baktım. Gözüme bir an mükemmel görünmüştü. Tüm kusurlarından sıyrılmış ve mükemmel. Yaşlı olan adam elini kaldırdığında tokat atacağını anlamıştım. Refleks olarak kapanan gözlerim, sanırım yanağımda hissettiğim sızıyla ya da kulaklarıma dolan ağır ses ile tekrar açılacaktı. Tam da öyle oldu, ama kulaklarıma dolan ağır sesten öte kulaklarıma dolan tanıdık ses ile neredeyse sevinçten kalbim göğüs kafesimin dışarısına çıkacaktı. O, Adı gibi yakar, yıkar, savurur. Acımaz, önemsemez. Attığı her adım, aldığı her nefes, Acı verir birilerine. Ateş, Yeterince acı çekti, acı çektirme zamanı onun için. Acımadan Umursamadan Şimdi onun karşısında, Tüm acılarının ödülü var belki de. Onu dindirecek, Kalbini açabilecek birisi, Kucağına oturtacağı, kokusunu içine çekeceği, kalbi olduğunu hissettirecek birisi. Saçlarını okşayıp buseler konduracak ve 'Sonunda seni bulacağımı bilseydim, bin defa ölürdüm.' diyebileceği birisi. Herşeyden önce, nefreti ve öfkesini, söküp alabilecek birisi.

#Gençkurgu da 1. - 07.03.2017 Ölüm; dört harf, iki hece, içinde sayısız anlam ve acı besleyen, ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli olmayan bir olay. Küçük yaşta gözlerinin önünde ailesi katledilen ve bu nedenle hayata siyah bakan Aras Karahanlı ile, çocukken annesini kaybeden ve babası tarafından terk edilen Eylül Avcı'nın yolları bir gece tesadüfen kesiştiğinde, ikisi de başlarına geleceklerden bihaberdi. Aşk, bazen hiç ummadık bir zamanda, olmayacak kişiyle doğar ve bütünleşir. Peki, ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış iki genç insanın nasır tutmuş kalpleri, birbirine bağlanabilir mi?

''İntikam ve ihtiras ile harmanlanmış bir aşk hikayesi'' Bu göz kamaştıran bir hayatın kanla kirlenmiş hali! Bu paha biçilmez bir hayatın hazin öyküsü! Bu en acımasızların en masumlardan doğduğunun kanıtı! Bu acımasız kaderin Anastasia'ya çektirdikleri değil, Anastasia'nın Kösem olup kaderi değiştirdiği hikaye! Kendi kaderini yazdığı hikaye! Kaçırdılar onu, kopardılar vatanından. Getirip oturtturdular kurtlar sofrasına. Bu sofranın tek bir kuralı vardı: ya güçlü olup yiyecektin; veyahut zayıf olup yenilecektin. Yaptı Anastasia seçimini; güçlü olmayı ve dahi güçlülerin güçlüsü, acımasızların acımasızı Kösem olmayı seçti. Kösem geçte olsa anladı, bu sarayın köklerindeki zehirli sırlar vardı. Bundan sonra tek bir hedefi vardı; onun canını yakanı pişman edecek, onu kıranı parçalayacaktı. Bir bir buldu kadim sırları, saçtı ortaya. Ezdi düşmanlarının başlarını bir bir, bertaraf etti karşısına duranları. Hiç kimse dayanamadı Kösem'in karşısında. Bir gün geldi Kösem arkasına dönüp baktı, gördüğü şey düşmanlarının kanından, onların aciz bedenlerinden başka bir şey değildi. Lâkin unuttuğu bir şey vardı, kan eteklerine bulaşmış, attığı her adımı kirletmişti. *Kapağın, multimedyaların ve olay örgüsünün hakları tarafımca saklıdır.

Ben Anastasya,Osmanlı sarayına satılmış Bosna'lı köle.15 yaşında dünyanın kederini,zalimliğini öğrenmiş,Bir günde Bin yaş yaşlanmış,yaşamaktan caymış,kedersiz,kimsesiz Anastasya.Ben Anastaya,Kederimi kimseye söylemedim,kimseyle paylaşmadım,canımı yakan herşeye kahkaha ile cevap verdim,gözyaşım sadece ailem için aktı,bu köle kızdan bir sultan yarattım,kadera karşı koydum.Ben Kösem,Sultan I.Ahmet'in Kölesi,Cariyesi,Sultanın 6 çocuğunun anası,nikahlı karısı Kösem.Ben Kösem,Murad'ın,Süleymanın,İbrahimin,Kasımın,Ayşenin ve Fatmanın talihli anası,Haseki Mahpeyker Kösem Sultan,Evlatlarım ben size,kendime bi söz verdim,yemin ettim,vaktiyle diz çöküp etek öptüm,af dilediğim herkes gün gelecek benim önümde diz çökecek dedim,İşte O günler geldi,çattı.Bana türlü cefaali,kederi,eziyeti layık gören düşmanlarımın sonu geldi,artık korksunlar benden,zira aldıkları her nefesi zehir edicem onlara,ateş olup üzerlerine yağıcam,harem ne ki,Dünya'yı ben yöneticem...