Belki bir gün beni ararsın ve bana senin de üzgün olduğunu söylersin.

"Saçlarına neden çiçek takıyorsun?" Ona doğru döndüm. "Mezarıma koyacakları çoğu çiçekleri daha yakından görmek için."

Suçluluk duygusunun ve depresyonun yapış yapış karanlığı içinde yolları kesiştiğinde bir hayalet "yaşamayı bekleyerek ölen" iki insanı bir araya getirecek.

Ve o gece aylardır dumanların arasında izlediğim buğulu mavi gözlerine teslim oldum. @whereismystyles

Leylak kokusuyla sarmalanmış büyüleyici nefesin ve ılık tenin her ne kadar beni yaşama çağırıyor olursa olsun, ben yokum Alegra. au olmakla olmamak arası

Gözleri ruhunun öfkesiyle kararmış güzel kız, yalnızca tanrı biliyor, bir saatte nasıl benliğimi koyu renk kirpiklerinin arasında kaybettiğimi.

Gülümseseydi ay, sana benzerdi. Güzel bir şeyle aynı izlenimi Bırakırsın, Fakat yok edicisin.

“Birincisi-” “Harika, bir de maddelemiş.” gözlerimi devirdim. Beni önemsemeden, devam etti. “Birincisi, kimse bilmeyecek.” “Hah, ben de insanlara piçin tekiyle düzüştüğümü anlatmak için ölüyordum.” Sen bilirsin, der gibi omuz silkti. “İkincisi, duygusal hiçbir şey istemiyorum,” yüzünü buruşturmuştu. “Onlar olmayacak, tamam mı? El ele tutuşmam, asla dudaktan öpüşmem. Şu ağlama şeyleri beni her zaman hasta eder, bu arada.” şüpheyle yüzüme baktı. “Bir de bana aşık olmazsan, sevinirim.”