Çaresizce etrafına bakındı, küçük bir mucize istiyordu ve bu mucizeyi karşısındaki adamın sağlayacağını biliyordu. Belki çok iyi tanımıyordu bu adamı ama başka hiçbir seçeneği yoktu. Söylediği yalanı kurtarmanın başka yolu yoktu. Umut dolu gözlerle adamın açık kahve gözlerine baktı. Karşısındaki kişinin ara sıra kendisine bakıp uzun uzun dalıp gitmesinden korkmuyor değildi. Adamın kötü biri olduğunu da sanmıyordu ama tam anlamıyla güvenmiyordu da. Muhtaç olmasa asla böyle bir şey yapacak biri değildi. Ama kısa sürede yeni bir sevgili adayı bulması çok zordu. "Ee ne diyorsun var mısın?" Esin merakla bakışlarını adamın yüzünde gezdirdi. Yakışıklı biriydi aslında daha doğrusu ayrı bir karizması da vardı. Ama bir farklıydı...sanki acı çekiyor gibiydi. Adı neydi bu adamın? Hatırlamak için kaşlarını çattığı an adamın kafa sallaması ile beynini kurcalayan ismi bulmaktan vazgeçti ve gülerek baktı. "Varım."

Hayat bir rüzgardır. Öyle bir rüzgardır ki, estiğinde hiçbir şey yerinde kalmaz, hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Sizin o rüzgarı durdurmaya gücünüz yetmez. O rüzgarda savrulan bir yaprak olur, konacağınız veya düşeceğiniz yeri beklersiniz. Hayat size güzel bir süpriz yapar, konarsınız. Hayat size acı bir oyun oynar, düşersiniz. Ben düştüm. * Aşık olan insanlar ne yaparlardı? Alacakları karşılıktan bihaber, gidip sevdikleri kişiye duygularını açmazlar mıydı? Duyguları onlara deli bir cesaret verir, korkmadan geçerlerdi sevdiklerinin karşısına. Anlatırlardı her şeyi. Olumsuz bir karşılık alma ihtimali onları caydırmazdı. Korkusuzlardı, korkmazlardı. Ben korkaktım. Serinin ilk kitabı yoğun istek üzerine tekrar sizlerle. Keyifli okumalar :)

Bizi tek kişi sanıyorlar , oysa benim gölgemdin sen..🌜 Bir kız düşünün.Henüz 7 yaşında annesinin babası tarafından öldürüldüğünü gören bir kız.Babası yüzünden sokaklara bırakılmış bir kız.Zengin bir aile tarafından evlat edinilmiş fakat büyüdüğü zaman acılarında boğulmayı tercih etmiş bir kız.Küçük bir kız çocuğu saklar en derinlerin de aslında; Gizemli,havalı,güzel,siyah-i takılır ama içinde ki küçük kız çocuğunu dışarı çıkarabilecek biri lazım. Acılarını geride bırakması için onu saran kollar olmalı,sımsıkı saran kollar.Kızımız bu kolları bulabilir mi.? Yoksa acılarını şehrin karanlık sokaklarına mı hapseder.?Yaşadığı acıları yıllar sonra öfkeye,nefrete,kine dönüşmüş ama 'Geceleri' onun için çok farklı.Karanlık sokakların kaldırımlarında bir yer açar kendine sigarasını içer,yağmurun süzülmesini izler.Kapşonu her zaman başındadır zaten.Siyah botları,deri ceketi ve eldivenleriyle gecesine hapseder kendini.Acılarını geride bırakamamış küçük kız 'Gecenin' hikayesi.