Yaşanmış bir hikâyeden alıntıdır... Ben daha 6 yaşındayken büyümüştüm. Abim her geldiğinde "Annemin mektubunun diğer yarısını sana vereyim mi?" Dediğinde kabul etmiyordum. Eğer o mektubu okursam masalık tüm büyüsü bozulur. Hasan bey bazen bana öfkeleniyordu. Neden öfkelendiğini anlıyordum çünkü o "8 bilezik 3000 liraya bir Masal aldı, halbuki o bir kadın almak istemişti." Ben çocuklarıma Masal'ın masalını anlattım.

Aklı platoniğinde olan Uzay, öbür yandan Poyraz. Poyraz'ı Uzay'a ayarlamaya çalışan Kumsal, Kumsal'a platonik olan Koray. Uzay'ı sevmeye başlayan Poyraz, peki ya Uzay? Platoniğini mi seçecek yoksa Poyraz'ı mı? 🎇🎇🎇 Okulun giriş kapısına geldiğimde sadece durup düşündüm. Kendimi, onu, olmayan ve asla da olmayacak aşkımızı. Benim için en iyisi hangisi onu bile seçemeyecek kadar karmaşık duygularla boğuşuyordum. Acaba en iyisi yeni bir sayfa, tertemiz bir sayfaya adım atmak mıydı yoksa kalıp sevgime zincir vurmak mı? Acaba bir gün sever diye beklemek mi yoksa kendime uygun birini sevip biraz olsun mutluluğu tatmak mı? Hangisiydim ben veya hangisi olmam gerekiyordu? Tekrar bir afete sebep olup kendimi hapsettiğim o karanlık dünyamda beni kurtarmasını, geçti gel artık seninleyim seninim benimsin, demesini mi beklemeliydim yoksa? Yeni birileriyle tanışmak ona ihanet etmek mi olurdu? Ya ilerde aşkına sahip çıkamayan bir çaresiz insan konumuna düşersem? Ya olacaksa ve ben o doğru zamanı bulamıyorsam? Ya da hiç olmayıp hayatımın içine sıçmayı planlıyorsam?

annemi ve babamı bir kez olsun görmedim. beni buraya bıraktıklarında 6 aylıkmışım. onları çok merak ediyorum ama bir o kadar da görmek istemiyorum. beni buraya bırakarak benden geçtilerse ben de onları boşvermeliyim değil mi? ama neden hep onların eksikliğini üzerimde taşıyorum? neden hala onları bir umutla bekliyorum?...

"Ben artık özgür olmak istiyorum. Tutsak değil. Benim hayallerim var. Toz pembe, mavi karışımı. Gri-Beyaz duvarlar arasında acı çekmek değil. Ben senin kuklan değilim. Neden deneylerini kendi üzerinde denemiyorsun?" Bilim Kurgu#8 ----> 19 Ağustos 2017 [Tamamlandı]

Merhaba ben Venus. Ya da sanırım öyle. Aslında kim olduğumu da tam olarak bilmiyorum. Benden bana kalan tek şey; bileğimin üstündeki "V" şeklindeki dövme. Bu yüzden bana "V" ile başlayan bir isimle sesleniyorlar. Üzerimizde deneyler yapıyorlar. Bu deneylerin bize kazandırdığı şeyler de var elbet; kendimizi tanıyoruz. Neden mi deney yapıyorlar? Demedim mi? Dünyanın sonu geldi. Ya da gelmiş. Tanrım, bize söylenenlerden başka hiçbir şey bilmiyorum. Ve bu insanlara güvenmek zorundayım çünkü lanet olasıca zihnimde hiçbir anı yok. Sadece gözlemlerim var ve gözlemlediğim şey; değişim. Biz, kurtulanlar, hepimizde birtakım insanüstü güçler ve davranışlar ortaya çıkmaya başladı. En azından bir insanın ne gibi niteliklere sahip olabilir, onu biliyorum. Deneylerin sonucu ne olacak? Biz, Kurtulanlar ne olacağız? Ve onların gerçek amacı ne? Tanrım, eğer kötü bir amaçları varsa... En zayıf noktalarımızı bile biliyor olacaklar. Ve bu sefer kurtulan taraf da biz olamayız. ✖NAZLI KARA'YA TEŞEKKÜRLER.

||Tamamlandı|| 13.06.2019 Kobay #1 16.06.2018 Denek #1 06.07.2018 Laboratuvar #1 21.08.2017 Bilim Kurgu içinde #61 "Ally, buradan kaçmalısın. Sakın arkana bakma ve git buradan." Buradan kaçabilir miydi gerçekten de? "Neden?" dedi şaşkınlığını gizlemeden. "Bu deneyin başarılı olmasını istemiyorum. Daha fazla soru sormadan git buradan. Ben çıkacağım odadan. O zaman bana bir not yaz. Benim için endişelenme." diyip daha Ally cevap veremeden odadan çıktı. Doktor bunu neden yapmıştı? Karasızca tekrar dışarıya baktı. Ne yapmalıydı? Buradan kurtulmayı çok istiyordu. Ama gidince ne yapacaktı? Hiç kimsesi yoktu. Zaten hiç kimsesi olmadığı için buradaydı. Peki o gittikten sonra ne olacaktı? Doktor ona yardım etmişti. Onun yüzünden başı derde girebilirdi. Ama ne demişti gitmeden önce? 'Benim için endişelenme.' Gerçekten de endişelenmemeli miydi?

Zombi dolu bir Dünya'da nasıl yaşanır 2014 - 2015

İnsanların birçok duygusu bulunur. Bunlar sevinç, öfke, korku, karamsarlık, bencillik ve sevgi olabilir. Buraya ilk geldiğimizde uzun duvarlar arasında güven içinde yaşayacağımızı sanmıştım. Devletimizin koruyucu kanatlarının bizleri dışarıdaki insanları katleden delilere karşı savunacağını. Ailem bana ne hissettiğimi sorduklarında güven, sevgi ve mutluluk demiştim. Şimdi ise kafamda birden fazla duygu var. Bunları sayabileceğimi bile sanmıyorum. Sadece hissediyorum. En başında hissedemediğin o yalancı duyguların aksine bunlar gerçek. Belki de en başından beri gerçektiler. Tek anladığım insanların duygularına derin bakmadıkları. Sadece hissetmek istediklerini söyledikleriydi.

Çok keyifli olacak Hergün yeni bölümler gelecektir gelmezse eğer ya canım istememiştir yada ölmüşümdür. Her Gün 3 Bölüm kesin olarak gelecek bölüm sayısı artabilir.

Hikayem,bir çocuğun zombi kıyametinde baya hayatta kalıp,sonra da zombi olması.