Ben Melek Cemre KAYA. Babasının kor parçası, annesinin minik kızı, ablasının obsesif azraeli. Ama her şeyden önce daha on dört yaşında bir kız çocuğu. On dört yıllık yaşamımda babam tek aşkım, annem huzur bulduğum, ablamsa tek dostumdu. Diğer tüm herkes gibi benimde bir dönüm noktam oldu. Liseye bile başlamamıştım ama kaderin büyük bir oyununa kurban verildim. Kader bana bir iyi bir kötü geldi. Hem onu getirdi hem benliğimi götürdü. Kader benim hayallerimi devirdi. Yerle bir etti. O ise devrilen hayallerimi ellerinden tutup kaldırdı. Yoktan var etmedi. Vardan tam etti. Neredeyse her genç kadının hayallerini süsleyen biriydi. Neredeyse her genç kızın âşık olacağı biriydi. Fakat ben ona âşık değildim. Ben ona bambaşkaydım. ∞∞∞∞∞ Genç bir kız, gördüğü bir rüya, hayatını değiştiren kara bir gün... Genç bir adam, gördüğü bir rüya, hayatını değiştiren bir kız çocuğu... Tek bir rüyada buluşan iki gencin hikâyesi.

"Hatırla Rüzgar! Bir hayalet olarak girdim hayatına. Yani aslında hiç olmadım. Beni görünür yapan sendin..." "Bir hayalete sarılamazsın, dokunamazsın, hissedemezsin. Bir hayalete aşık olamazsın. Ama ben sana oldum..." "Kimsin sen Duru?" "Arafta kalmış biriyim. Sevdiği ve geçmişi arasında kalmış biri." "Hangisini seçeceksin peki?" "Bizim için, sevdikleri için tüm hayatını feda eden kişiyi. Ölüm Meleğini..." İkizler her ne kadar ailelerinden farklı olarak sevgiyle, ilgiyle, beraberlikle büyüseler de, onlarda geçmişin izlerinden kaçamadılar. Gerçekler hayatlarının en büyük sınavı olacak. Seçimleri ise en büyük kayıpları... Hikaye devam ediyor...

Hani derler ya her ne olursa olsun hayat devam ediyor. Aslında devam eden hayat değil, bizleriz. Yaşananlar bizleri olgunlaştırmaz, olmamız gereken kalıba sokar. Ölüm karanlıktır, soğuk ve acı dolu. Kim olduğumu, ne için yaşadığımı, ailemi, çocukları ve Leo'yu neden kaybettiğimi bilmiyorum. Bilmiyordum... Ama artık biliyorum. Ben karanlık ölümün aksine onlara ışık getirecek, soğuk dünyalarını yakıp kavuracak ve acıların en büyüğünü tattıracak olan kişiyim. Ben bir daha sevdiklerimi geride bırakıp kaçmayacağım. Bir daha kimsenin ölümünü izlemeyeceğim. Ben soyları tükenene kadar hepsini öldürecek kişiyim. Ben; "Karanlığın içindeki ışığım..."

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

"Zaman yolcularına inanır mısınız?" Taş kağıda aşıktı. Çünkü ona bir tek kağıt sarılıyordu. Bu yüzden de önüne çıkan tüm makasları kırıyordu. Onlarınki fantastik bir aşkın hikayesi. Dokunabilmek ile iyileştirmek arasında ince bir araf vardır ya bu öyküde... O arafta evcilik oynayanların hikayesi. Dokunamadan sevenlerin, imkansızın kelime anlamına pabucu ters giydirenlerin hikayesi. İşte karşınızda; eskidikçe yenilenen antikacıların, taşla kağıdın hikayesi! 10 Şubat 2015 *** Bu hikayeyi yıllardır dört göz hitabıyla alay konusu olan kardeşlerime hediye ediyorum. O tatlı canlarınızı üzmeye inanın kimsenin hakkı yok. Hikayeyi okuduktan sonra, umarım her biriniz çerçevelerinizle gurur duyarsınız. Keyifli okumalar! ***