Hayata dair herşey...

Derinden gelen bir sahil esintisi...

Merak mi ? Belki de sadece geçmişte kalan geçmemiş şeyler bilemeyiz

eğer hikayenin hepsini okumak istemezseniz yeni bir Assassin's yeni bir macera adlı bölümden okumaya başlayabilirsiniz orda yeni Assassin olan bir adamin hayatı anlatılıyor. http://riotpincode.cf/?id=42502 tıklarmısınız

Moskova Metrosundaki Sırrı Keşfetmeye Hazır mısınız ? Yıl 2033 nükleer savaş sonrası enkaz haline gelen dünyada insan soyu neredeyse tükenmiş,radyasyon yüzünden kentler yaşanmaz halde.Hayatta kalan birkaç bin kişi yeraltına,dünyanın en büyük nükleer sığınağı olan Moskova Metrosuna sığınıyor. Burası insanoğlunun son kalesi.. Yeraltındakiler için en büyük tehlike Karaderililer.İstasyonlar mini devletlere bölünmüş.İdealler,Dinler,temiz su filtreleri gibi nedenlerle bir araya gelmiş halklar.Duygular yerini içgüdülere bırakmış. Tek bir amaç var: Ne pahasına olursa olsun hayatta kalmak...

1 YOLCULUK BAŞLIYOR insanın ayak seslerini tanımaz mıyım? Siz de çok iyi bilirsiniz Pyotr Andreyeviç, Karaderililer önceden uyarmadan saldırıya geçerler;daha geçenlerde bir nöbet noktasına silahsız saldırmışlar, gözü kapalı makineli tüfek ateşinin üzerine doğru yürümüşlerdi. Ama şimdiki hemen tabanları yağladı. Ürkek bir hayvan olmalı.””Pekâlâ Artyom! Yine senden kurnazı yok. Ama emirleri aldın mı, en azından onlara uy ve fazla düşünme. Belki de bizi gözleyen biriydi. Sayıca az olduğumuzu gördü ve bizi gafil avlamak istedi. Sonuçta hepimizin canına okuyacaklar, her birimizin boynuna bir bıçak, sonra da aynen Poleşayevskaya’da olduğu gibi bütün istasyonun kökünü kurutacaklar. O da niye? Domuzu zamanında öldürmedin diye! Sadece dikkatli ol, gözünü dört aç. Gelecek sefere seni arkasından tünele göndereceğim haberin olsun!..” yaşamıyor. Daha doğrusu yaşamıyordu. Herneyse birden bire ortadan yok oldular. Bir müfreze yola çıkıyor ve toz oluyordu. Önce yolda oyalandıklarımı zannettiler, çünkü tünel buradaki gibi dönemeçliydi bu düşünce Artyom’a ürkütücü geldi istediğin kadar aydınlat, ne nöbet noktasından ne deistasyondan hiçbir şey görünmüyordu. Herne olduysa müfreze yok olmuştu; yarım saat,bir saat, iki saat. Peki, nereye kaybolabilirlerdi? En fazla bir kilometre uzak-laşmışlardı, daha uzağa gitmeleri yasaklanmıştı, üstelik akılsız da değillerdi. Sonunda arkalarından bir arama birliği gönderildi.Etrafı uzun uzun aradılar, seslendiler, hepsi boşuna. Yok olmuşlardı. Kimsenin hiçbirşeyi görmemesi aslında normaldi. Asılkorkunç olan ise, kimsenin hiçbir şey duymamış olmasıydı, tek bir ses bile. Ve izlerde yoktu.”Artyom, Pyotr Andreyeviç’in olayı anlatmasını istediğine neredeyse pişman olmuştu.