Bazı kadınların kaderi, bataklıkta yazılıdır.

Kitap düzenlenecek acemice yazıldığının farkındayım ama bu yazın duzenlenecek ona göre okuyun!!! 1990'ların ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1990'ların köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu. 24/02/26: genç kurgu 2.sırada

Yaylada yalnız başına türkü söyleyen narin Gülfem, kaderine boyun eğmek üzereyken... Onu uzaktan dinleyen sert bakışlı adamdan habersizdi. Gülfem'in sesi, o sert bakışlı adamın yüreğini yakıcaktı.

Yaralı bir ceylanın peşinden kadere koşulur mu? Annesinin köyüne hasta dedesini ziyarete gelen genç doktor Narin, ormanda ot toplarken yaralı bir ceylanla rastlaşır. Ceylanı tedavi ettikten sonra çıkan fırtınada yolunu kaybeder ve bu defa da tesadüfen avcısıyla karşılaşır. Olaylar karışıp içinden çıkılmaz bir hâl alır ve Narin Hekimoğlu'nu kurtarmaya çalışırken kendini köyün geçmişten gelen kanlı hesaplaşmalarının tam da ortasında bulur. Kader hem kendi hem de Hekimoğlu için ağlarını çoktan örmüştür. ❝Evleniyorsun Narin Hanım, hem de hemen yarın. Ya kan ya da kan...❞ Olaylar 70 - 80'li yıllar arasında geçer. ▪︎Yetişkin içerik bulundurur. Rahatsız olunduğu takdirde okunmamalıdır. ▪︎Kaba saba yorumlar yapıldığı takdirde okur direkt olarak engellenecektir.

​"Gündüzü pas ve yağ lekesi, gecesi şehrin görünmez adaleti olan bir genç adam; her şeyden sakınması gereken bir emanete yenik düşerse ne olur?" Uyarı: Bu hikaye; smut, argo, şiddet ve +18 yetişkin içerikli unsurlar barındırmaktadır. Tüm hakları bende saklıdır Kopyalanma veya çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Bir iftira hayatlarını ayırdı. Bir sır yıllarca saklandı. Bir yüzleşme her şeyi değiştirecek. Geçmiş hazır. Peki kalpler hazır mı? Hazal ∞ Ciwan

İlkim Maral Kutseli,sakin bir öğretmenken, karanlık bir gece, yeraltı dünyasının acımasız lideri Alaşan Karadağ ile yolları kesişir. Bu karşılaşma, İlkim'in hayatını sonsuza dek değiştirir. Zora düşen bir evlilik... İlkim Maral, kendini istemediği bir bağın içinde buldu. Ve Alaşan Karadağ, Karadağların acımasız lideri, hayatını sonsuza dek değiştirdi.

Bir çocuk için kurulan bir evlilik. Bir asker, bir savcı ve yarım kalmış geçmişler. Gerçekler ortaya çıktığında, mesafe kapanacak mı?

Bir sabah uyandığında evli olduğunu öğrensen... Üstelik hiç görmediğin biriyle. Manolya için her şey sıradandı. Ta ki karşısına Aziz Beyrut çıkana kadar. Aziz Beyrut. İsmi fısıltıyla anılan, sözü kanun sayılan bir adam. Ve onun elindeki aile cüzdanında yazan tek bir gerçek: Evlenmişlerdi. Ne aşk vardı. Ne rıza. Ne de açıklama. Sadece tek bir cümle: "Boşanamayız." Ama asıl soru şu: Bu evlilik bir hata mıydı... Yoksa planlanmış bir hamle mi? Güçlü bir adam. Boyun eğmeyen bir kadın. Ve ikisinin de henüz görmediği bir oyun. Çünkü bazen bir imza, bir kurşundan daha tehlikelidir. Ve bazen ölmek değil, birlikte yaşamayı seçmek en büyük savaştır.

Bizim mahalle biraz gariptir. Sokaklarda çocukların sesleri, kadınların kapı önündeki dedikoduları eksik olmaz. Ama bir de herkesin dilinde olan isimler vardır. Mesela Mirza Alacahan... Mahallenin ağır abisi. Bir bakışıyla bile insanı korkutmayı başarır. Onun geçtiği sokakta çocuklar topunu alıp eve kaçar. Ama herkesin içten içe de bir saygısı vardır. Bir de bizim Meryem var... On dokuz yaşında, mahallenin öğretmeninin kızı. Elinde kitabıyla görürsünüz hep. Çocuklara ve kadınlara okuma öğretir. Utangaçtır. Her zaman gözlerini yere diker konuşurken. Çok konuşmaz ama konuştu mu da kalbe dokunur. Meryem küçüklüğünden beri Mirzaya hep abi der. Onu abisinin arkadaşı bilmiş, öyle görmüş. Mirzanın bu abi kelimesinden içten içe nefret ettiğini bilmeden hemde... Ama Meryemin safiyane sesinde öyle bir şey vardır ki, Mirza o kelimeyi yutkunarak sineye çekerdi. İşte bu hikaye, mahallenin ağır abisiyle, utangaç kızın hikayesi...