''Martwe serce kocha najmocniej'' ⚠ SCENY EROTYCZNE, PRZEKLEŃSTWA, PRZEMOC.

Mimo iż Wielka Trójka podpisała pakt, w którym zobowiązała się do nieposiadania dzieci, Posejdon postanowił złamać ten zakaz... trzykrotnie. Dwunastoletnia Julia Castellan od dawna wiedziała, że to, co się wokół niej dzieje, nie może być przypadkiem: odbudowany zamek z piasku mówił sam za siebie. Kiedy w Metropolitan Museum of Art napada na nią Erynia, jej ciotka postanawia wysłać ją do Obozu Herosów. Tam czekają na nią nowe znajomości i misja, którą musi wykonać. Opowiadanie znajduje się również na platformie Sweek na profilu @wazonik. Jest to moje konto, więc proszę nie zarzucać mi plagiatu.

Szesnastoletnia Agnes Ravenwood po śmierci ojca wraca do swojego rodzinnego miasta Seattle. Dziewczyna musi powrócić do szkoły, w której była prześladowana przez innych uczniów. Kiedy przechadza się po lesie zostaje ugryziona przez wilka. Od tamtego momentu dzieją się dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Życie nastolatki wywraca się do góry nogami. Czy Agnes odkryję kim jest tak naprawdę ? Czy da radę dochować tajemnicy, która zagraża jej życiu ? I czy dowie się jaki sekret skrywa jej wujek ? Uwaga! Książka jest w trakcie poprawek i korekty, gdyż przygotowuję ją w formie e-booka. Dlatego też proszę o wyrozumiałość. Najwyższe notowanie : #1 przygodowe

Macie czasem wrażenie że jesteście inni? Ja tak właśnie czuję się od czternastu lat .Byłam w lesie, sama. Całkiem sama. Siedziałam na polance i bawiłam się z wróbelkami. Zawsze kochałam towarzystwo zwierząt. Miałam tylko dwa latka kiedy mama zginęła z powodu choroby. Nawet dobrze nie wiem jakiej choroby, nikt mi nie powiedział. Nie miał kto mi tego powiedzieć. Ojca nigdy nie znałam. Nawet nie wiem jak ma na imię i czy jeszcze żyję. Od tamtej pory mieszkam u cioci i wujka ,brata mojej mamy. Dobrze mi u nich, jednak i tak brakuję mi kogoś kogo mogłabym nazwać mamą czy tatą, brakuję mi rodzinnej troski jaką nic nie może zastąpić. Teraz mam szesnaście lat i wszystko się komplikuje. Mieliście czasem wrażenie że nigdzie nie pasujecie? Że nic wam nie wychodzi? Że wszystko czego się dotkniecie się psuję, a wy nie możecie tego opanować? Że ogromne silne skrzydła mogły by cię nieść gdzie chcesz, ale nie potrafisz ich zaakceptować? Ja tak mam, i boje się samej siebie.