Elimde sıkıca kavradığım fırçam ile paletimde ki boyaları karıştırıp tuvalime bilinçaltımı yansıtmaya başladım... Her zaman ki gibi varlığından faydalanmaya çalıştığım adamdan bir parçaya tuvalimde hayat vermiştim. Ustaca çizdiğim yüzüne bakarken gözümden düşen bir damla yaştan sonra sinirlerime hakim olamayıp kenarda duran maket bıçağı ile resmimi yok ettim. Keşke ona ayırdığım duygularımdan da böyle kurtulabilseydim... King Series • 2

''Ben korkunç biriyim.'' fısıldadı. ''Değilsin..'' ''Öyleyim.'' Çocuğun yüzünü ellerinin arasına aldı. ''Bunu sende biliyorsun- Neden hala buradasın?'' ''Öyle olsan bile.. farketmez.Bunu sen istemedin hyung..Seni biliyorum ve...sadece senin hakkında her şeyi seviyorum.Ne olursa olsun senin için buradayım.'' Çocuğa iyice yaklaşıp yanağını öptü. ''Benim için bu kadar önemli olmamalıydın.'' derin bir iç çekti. ''Ama öylesin ve bırakamıyorum çünkü denediğimde çok acıtıyor.'' Yavaşça dudağının kenarını öptü. ''Başından beri biliyordum..İlk görüşte aşk falan değildi ama.. -Hey bu sensin.Sen olacaksın.- gibiydi. Çocuk kollarını boynuna dolayıp onu dinledi.O korkunç biri değildi.Çocuk bunu biliyordu.O tanıştığı en iyi insandı. ''Ben kimseyi bu kadar sevmedim.'' çocuğu kollarının arasına aldı.Ve bu kelimeler kalbinin birkaç atışı kaçırmasına neden oldu. Alnını onunkine dayayıp burnunu öptü. ''Seni incitmek istemiyorum ama...Sana ihtiyacım var.'' titreyen sesiyle söylediğinde yavaşça eğilip onu öptü.Tekrar.Ve tekrar. ''İncitmezsin..Asla.''

Yalnızdım... Etrafımda sadece yüksek olan ünüm ve dolu olan cüzdanım için yanımda olan insanlar vardı. Onlar yüzünden bu haldeydim. Duygsuz,kibirli ve yalancı. Her şeyi parayla satın alabileceğimi düşünen bir ucubeydim. Tüm silik karaketerler arasında varlığını keşfettiğim O, insanın dış görünüşünün yıldızlı bir paket olduğunu içinin ise keşfedilmesi heyecan veren hediyenin varlığını bana öğretti.

Bazen bir şey ararsın, ama bambaşka bir şey bulursun. Ve bulduğun şeyin sana aradığın şeyden daha çok uyduğunu farkettiğinde, bu dünyada aslında tesadüf diye bir şey olmadığını anlarsın.

Seungri bir şirkette pazarlama asistanı olarak çalışan, işini seven biridir.Geçmişi nedeniyle sokak çetelerinden nefret eder.Ama bir tesadüf nedeniyle en acımasız çetenin üyelerinden biri olan Jiyong'la karşılaştığında iki şansı vardır: Onun olmak ya da ölmek. Seungri hangisini seçecek?

"Jiyong, daha ne kadar inkar edeceksin?" "İnkar filan etmiyorum, Hyung. Olmayan bir şeyi nasıl inkar edeyim?" Seunghyun iç çekti. Ne kadar konuşsalar söyleseler aynıydı. Jiyong kabul etmiyordu. Hep inkar ediyordu. Seungri de farklı değildi. Aralarındaki şeyin arkadaşlık olduğunu söyleyip duruyorlardı. Adamlar onların birbirlerine nasıl baktıklarını görüyorlardı. Hepsi arkadaştı, kardeşti ama o ikisi bunlardan çok uzaktı. Bakışlarından anlaşılıyordu. Adamlar aptal değildi...

Onları boş ver, boş ver ki kelimeler kifayetsiz kalmasın.

Işıklar söndüğünde

Jiyong tekrar duvardaki eski yerine gitti ve aglamaya devam etti.10 yasindaki bedeni yasadiklarini kaldiramiyordu.Her yeri morluk icindeydi ve annesi bunu parkta oynarken yaptigini zannediyordu.Cunku adam oyle inandiriyordu. Pijamalarinin kollariyla adamin dokundugu yerleri silmek istercesine boynunu temizlemeye calisti.Sonra bugulanan gozleriyle kucucuk ellerine bakti.Bunlari hakedecek ne yapmisti?

Onun cennete gitmesine neden olan herkesi cehenneme gönderdiğine emin olana kadar durmayacaktı. Ve durmadı.