Sensiz geçen zaman Bı hİÇ

Sonra içimden bir parça eksildi, Dolduramadım gecelerce. ©Tüm hakları saklıdır.

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Hissettiğim kadarıyla günün en umutsuz saatleriydi.Ne bir mesaj ne de bir ileti alabilmiştim.Oysa ki ne çok isterdim bu günü onunla paylaşabilmeyi. Her insanın yaptığını yaptım tabi ki ben aradım.Aradığımda duyduğum ses bir erkek sesiydi.Sesim çığlık olup içerimde kayboldu ve kapattım telefonu.Dört duvar odamda yapayalnızdım.Belli ki bekleyememişti beni bir aşkı unutturabilecek en güzel an buydu belkide.Sevdiğini başkasının bilmek en güzel, en acı, en kolay unutabilme haliydi. Ve sessizce mırıldandım kendime " SİKTİR ET " Gecenin en karanlık saatlerinde kalemin en acı izi aşk.

Dunyanin evim olmadigina inaniyorum bu aralar. Pek yasamak gelmiyor icimden. Yasamak dediysem oyle iste... Ne zaman balkona ciksam ay isigi"Olmek icin guzel bir gece"diye fisildiyor sanki kulagima. Hayvan gibi sigara iciyorum. Parmaklarim sarardi,gozlerim sarardi;tirnaklarim,ruhum sarardi. Hayatimi renklendirmek icin intihar suslu hayaller kuruyorum gecelerde... Uyuyamiyorum. Gerci artik cok takilmiyorum uyku sorunuma,bir sekilde uyanmak zorundayim cunku. Uyandigimda yanima ugramadan gecip giden hayallerimi,cocukken elimde oyuncak tabancayla babamin gidisini seyrettigim gibi izliyorum. Nereye gidersem gideyim,mutlu olacagima inancim kalmadi hic. Bakin bu iki kez olmek demek... Bilmiyorum. Kendi icimde boguluyor gibi hissediyorum bu aralar ve inan bazi seyleri icime atmakan derin bir nefes bile alamiyorum artik. Olum degil de yasamak olduruyor sanki beni... Kirilan kalplerin hesabini.... Ya da neyse ya....? Mustafa Gorguc

Bu hayatta ilk babasını kaybetmişti. Ardından annesini. En sonda ise bu hayatta tutunduğu son kişi yüzünden bedenine,ruhuna dair ne kaldıysa kaybetmişti.Şimdi ondan geriye döküntüler kalmıştı sadece. Oysa onu minik de olsa bir ışık sanmıştı. Onun sayesinde hayata tutunabileceğini düşünmüştü. Ona sırtını dönmeyen sadece o kalmıştı. Ona annesi bile arkasını dönmüştü. Ama o bırakmamıştı. Tek amacı öldürücü darbeyi yapmakmış oysaki. Beni hergün hergün öldürecek kazığı atmakmış. Başardı. Şuan da yaşayan bir ölüyüm.

Her şeyi yapacak kadar istekli, hiçbir şey yapamayacak kadar yorgunum. İşte hayatımın özeti.

Korkuyu Kalbinizde Hissedin.