W 2010 stała się tragedia - babcia głównej bohaterki zmarła. Klaudia popadła w głęboką depresję i zaczęła się samookaleczać. Nastolatka była sierotą, a jej rodziną zastępczą byli jej dziadkowie, dlatego tak bardzo przeżyła utratę ,,mamy". Książka ta jest oparta na prawdziwych faktach. Rozdziały biorą się z listów pisanych do zmarłej babci.

Główna bohaterka - Ola, zaczyna nauczanie w zespole szkół nr. 60. Początkowo dziewczynie podoba się szkoła, ale gdy uczniowie dowiadują się o jej blogu ,,Z Życia Nastolatki", od razu staje się pośmiewiskiem. W dniu urodzin jej mama wraz ze starszą siostrą postanawia ją uratować od ciągłego dokuczania i zmieniają jej szkołę. Gdy Ola się dowiaduje o zmianie szkoły, na rejon, od razu wybucha płaczem szczęścia. Nastolatce od początku podoba się nowe miejsce nauczania. W tej szkole czuje się dobrze. Jednak na pierwszych zajęciach - w poniedziałek, na chemii, zaczyna podobać jej się Kuba Mikołajczak, którego pani przesadza. Po krótkim czasie od poznania chłopaka, dziewczyna zakochuje się i po równie krótkim czasie zostają parą. Niestety, u Oli o w domu zaczynają się problemy. W rezultacie dziewczyna nie wytrzymuje ciągłego upokarzania jej i popełnia samobójstwo.

" A teraz wyobraź sobie, że masz 24 lata, kochającą zdawać by się mogło rodzinę i narzeczonego. Nagle z dnia na dzień zaczynasz zapominać najdrobniejszych wydawać by się mogło rzeczy takich jak zapominanie kluczy od domu. Czy sądziłabyś, że to coś poważnego? A może byś to zrzucała na słabą pamięć? Dopiero za sprawą narzeczonego dowiedziałam się, że to początek czegoś poważnego... W wieku 24 lat zachorowałam na Eizheimera..." Opowieść o chorobie, która z dnia na dzień zabiera wszystko co kochasz a ty nie zdajesz sobie z tego sprawy. Opowieść o tym, że dopiero w najtrudniejszej sytuacji życiowej doświadczas bolesnej prawdy; kto tak naprawdę cię kocha...