Higit ka pa sa kahit anong regalo na nakuha ko. Maraming salamat. A Non fiction story. A piece I wrote for the Guardian Newspaper of Rizal Technological University.

Lumipas ang mga gyera at ang pagkagunaw ng mundo. Ang mga luntiang kagubatan ay tila naging malawak na disyerto. Ang mga siyudad at mga gusali ay tuluyan nang nawasak. Nasadlak sa hirap ang mga tao mula sa lugar na tinatawag na 'Paraiso'. Ang pagkain ay mahirap nang mahanap, natuyo ang mga ilog at ang mga lawa, itinuring na ang kabuuan ng mundo bilang patay na alaala. Wala na halos hayop ang makikita sa lugar na ito, wala na halos nabubuhay kundi ang mga tao na naghihikahos sa kanilang pang araw-araw na pamumuhay. Ang mga tao ay umaasa na lamang sa mga piraso ng bakal bilang kanilang katulong sa kabuhayan. Ang mga piraso ng bakal na kanilang napupulot ay ginagawa nilang mga robot na may sariling pag-iisip. Ang iba ay ginagamit bilang kakaibang imbensyon na tutulong sa kanila bilang mga instrumento, higit sa lahat, sa paghahanap ng tubig. Magkakaiba man ang paniniwala at kultura ng mga tribong nabubuhay sa panahong ito, mayroon pa rin silang pinangingilagan at kinatatakutan, ang mga 'mutano'. Paalala: Ang orihinal na Resiklo ay hindi ginaya ng kwentong ito. Maaaring kinuha ang ilang pangalan ng lugar, at tao ngunit ito ay spin-off na ginawang orihinal upang mabigyan ng mas magandang bersyon. Hindi ito ang Resiklo na pelikula noon...ito ANG Resiklo: Recalibration na sarili kong bersyon.

Status: COMPLETED Language: Filipino/Tag-lish Reader discretion is advised. (Available in Dreame. Check out @Sejuru Emina on Dreame.) The mind is the most dangerous part of our body. It is unexploited and it can get you killed. Cirinthixa Hyde realized these the hardest way. To wake up and live a life that isn't yours--she is a lie. Not that she was aware anyway. The world became a murder arena when a popular social networking site announced all of its users to be assassinated. With her classmates dead, family in danger, and herself as one of the assassins' target, the progenitor of the mass murder should be stopped. Cirin with her snarky, ambitious, but badass persona was forced to take the job without knowing she was at the middle of these unforgivable killings. To be betrayed, to be forgotten, to be killed, are all absolute. For the things seen with the eye are illusions masking as realities. Friendship is broken to be rebuilt and love must be forgotten to be fixed. Are you mentally and emotionally prepared to enter the world of deceit, betrayal, and killings? Welcome to Killer Website. Cover edited by: @Animeaddict04

Kung tutuusin ay halos 420 feet o kulang-kulang tatlumpu't limang palapag ang taas ng gusaling kinatatayuan ko ngayon. Ang bilis ng hangin na tumatama sa aking mukha ay umaabot ng 30 hanggang 40 kilometro per oras. Ang taas ng harang kung saan ako nakatayo mula sa roof top ng building na ito ay umaabot lang ng 4 feet. Sapat upang harangan ang mga taong susubok na pigilan ako sa aking gagawin. Hindi sila nagtatangkang lumapit dahil alam nila na kapag sinubukan nila ay baka gawin ko ang kanilang iniisip. May halos limang helicopter ang paiko-tikot lang sa ere. May mga camera ang ilan sa mga taong nakadungaw sa bawat helicopter na lumilipad. Humigit kumulang dalawampung truck ng bombero ang nag-aabang sa ibaba. Wala naman silang magawa kundi subukang abutin ang kinalalagyan ko ngayon gamit ang naghahabaan nilang mga hagdan. Kahit gawin pa nila ang lahat ay siguradong hindi naman nila ako maaabot dito.

Noon iniisip kong gumagawa lang ako ng kanta para sa sarili ko. Iniisip ko na isinusulat ko lang silang lahat dahil...dahil gusto ko. Pero nagbago bigla ang lahat noong makita kita isang araw sa sayawang iyon. Hindi ka sumasayaw. Nakatitig ka lang sa akin at pinapanood mo ako habang tinitipa ang bawat tiklado ng aking piano. Nilapitan kita pagkatapos, ngumiti ka pero hindi ka nagsalita. Tumakbo ka palayo pero muli kang lumingon para lang ipakita ang iyong napakagandang ngiti. Kailan ko nga ba isinulat ang kantang ito? Ah...oo naalala ko na. Naalala ko noong sinabi mo sa akin na papayag ka lang na makilala kita kung gagawan kita ng kanta. Hindi ko alam na iba pala ang dahilan mo kung bakit gusto mong isulat ko ang bawat piyesa ng kantang ito.