Arkadaşlarınızdan birini düşünün. Karşınızda sırılsıklam ve öfkeyle duran... Çağlar'ın bu hali kahkaha atmama sebep olsa da şaşkınlıkla, "Oğlum bu hal ne?" diyerek ayağa kalktım. "Kızın biri balkondan üzerime çamaşır suyu mu artık ne olduğu belli değil pis kokulu bir şey döktü." Demesiyle hepimiz kahkaha attık. Kahkaha atmamız onu daha da sinirlendirmişti ve öfkeyle ellerini yumruk haline getirdi. Bunu yaparak yeniden etrafın karanlığa bürünmesine sebep oldu. Yanlış okumadınız! Evet, Çağlar yumruğunu öfkeyle sıktığı zaman gündüzken, gece oluyordu. Gece ise aydınlığa kavuşuyordu. İlginç biliyorum ama hepimizin özel bir gücü vardı. Tıpkı Çağlar gibi.. *** Herkes küçükken bir kez bile olsa, sihirli bir gücü olsun istemiştir. "Bir dilek hakkım olsa sonsuz sihirli güçlerim olmasını dilerdim."Dediğiniz günleri hatırlayın. Peki ya bu sihirli güçler gerçekten var olsaydı? Sizi onların sihirli dünyasına davet ediyorum. Unutmayın bu bilet tek kişilik. Hızlı olan cam kenarını kapar!!! #265 Komedi+ Fantastik. Kapak tasarımı @dowofficial (kariselera)

bilinmeyen numara: *resim* bilinmeyen numara: bence sen de bana nude göndermelisin Doğukan: beni birisiyle karıştırdın herhalde Doğukan: ben erkeğim 28.03.2018 19.04.2018 Kısa hikayede #3 26.04.2018 Kısa hikayede #2

Adam güçlü esen bir Poyrazdı.Kız ise kendi sularında boğulan mavi bir Denizdi.Adam çok acımasız ve kendini düşünürdü.Kız ise hiç bir şeyden habersiz saf bir duru su misaliydi. Genç adam mavi gözlü kıza yaklaşırken ona bakar bakmaz nefesinin kesildiğini hissetti.Genç kızın Bütün vücudu olgun kıpkırmızı bir çilek gibi kokuyordu.Adam bu kokuya resmen 'mest' olmuştu.Hiç bir zaman onu bir kardeş gibi görmemişti. Adam birden kendinden bağımsız bir şekilde ellerini kızın yanaklarına koydu.O anda bütün vücuduna elektirik akımı sarmıştı.Adam her defasında bu karşısındaki kıza sözde baş belası diyordu.Ama normalde o onun tatlı baş belası oluyordu, Derin bir nefes alarak gözlerini kapadı ve kelimeler dökülüverdi dudaklarından.. "Tüm siyahlılığımla gökkuşağın olmaya geldim'' ********* 10/2/217 genç kız edebiyatında birinci sırada!

Bacaklarımın titremesini ve ayaklarımın geri adım atmasını umursamadan zorlukla da olsa ulaştım yanına. Çöktüm yavaşça mezarının başına. Geçen sene, tam da bugün. Kaybetmiştim onu, kalbimi, nefesimi, her şeyimi... Toprağına attım elimi. Sıcaktı, her zamanki gibi... Avucuma doldurduğum toprağı sımsıkı tutup burnuma yaklaştırdım. O kokuyordu hala. Nasıl da özlemişim. Biraz daha yukarı çıkardım elimi. Yanağına denk gelecek şekilde. Elimi her yanağına koyuşumda ne güzel öperdi avucumu. Nasıl güzel işlerdi ruhuma. Gözlerim, biriken duygularımın esiri olan göz yaşlarımı daha fazla içinde tutamayınca bıraktı kendini. Hemen ardından "Baba," diyen yumuşak bir ses duyduğumda döndüm arkamı. Gömleğimin kol kısmını tutmuştu sımsıkı. "Annem, orada mı?" diye sordu masmavi bakan gözleriyle. Ne güzeldi öyle. Tıpkı annesi gibi... Her şeyi merak edip durmadan soru soran, benim güzel miniğim gibi... Gülümsedim zor da olsa. Gözlerimi bir an için sıkıca kapatıp akıttım tekrar göz yaşlarımı. Ayaz çöktü yavaşça mezarın yanına. "Anne," dedi sesinin en saf tonunda. "Ben geldim." Yutkunarak gözlerimi son kez kapatıp göz yaşlarımı yeniden serbest bıraktıktan sonra doğrulup mermere oturdum. Dudağımı hafifçe mezar taşına bastırdım alnından öpercesine. İyice ağırlaşan elimi yavaşça kaldırıp parmaklarımı adının üzerinde gezdirdim. 'Derin Atakol' Ne de güzel yakışmıştı soyadım, adının yanına.