"Onun benden korktuğunu söylüyorlardı. Doğruydu belki de ama benim ondan korktuğum kadar değildir sanırım." ××× "Korkuyor musun?" diye sordu ona Gellert yüzünde her zamanki mağrur ve kurnaz ifadesiyle. Albus'a elini uzattı. Albus o anda onun sıcak elini hissetmek için bunun çok iyi bir fırsat olduğunu biliyordu ama bu düşünceyi kafasından kovdu. O bir Gryffindor'du ve yükselmek için başkalarının elini tutmaya ihtiyacı yoktu. Gözlerini onun iki farklı renkteki gözlerine diktiğinde Gellert ruhunun delindiğini hissetti. Nasıl bir etkisi olduğunun farkında mıydı acaba? "Hogwats'ı biraz küçümsediğini biliyorum ama," diye başladı Albus gücenmiş ama eğlenen bir edayla. "ben bir Gryffindor'um. Korkan sen olmayasın yoksa?" Gellert güldü ve albus'a uzattığı eliyle Albus'u kendine çekti. Albus bu beklenmedik atakla Gellert'a savruldu ve şokla ona baktı. Gellert büyük bir zevkle gözlerini onun yüzünde gezdirdi. Kimse onu reddedemezdi. "Endişelenme," diye fısıldadı Gellert nefesini ona vurarak. "sadece birazcık öleceğiz." ×× WE'LL DİE JUST A LİTTLE ×× #1 gellert #2 albus #2 tragedy #3 gellertgrindelwald #4 grindeldore

Her insan hata yapabilir. Ancak bir peri böyle bir ayrıcalığa sahip midir? Anikanos bu soruyu düşünmüyordu elbette. Sıkıcı mitoloji ve felsefe derslerinin bitmesini, mezun oluşunu kutluyordu. Tam olarak mezun olamadığını anlaması ise oldukça kısa sürecekti. @tugcaa @cokguluyombenya ortak kitabıdır. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.

-Yarım kalmış bir hikâyedir. Bunu bilip ona göre başlamanızı tavsiye ederim. "Belime dolanmış kolları hareket ettirmemeye çalışarak tek hareketle döndüm usulca. Kalbimin kanatları gösterişli bir şekilde çırpındı. Güzel yüzü tam karşımdaydı işte şimdi. Altı yıldır hiç bıkmadan izlediğim, bedensel olarak asla yaklaşmaya cesaret edemediğim.. En acısı da gözlerinin rengini bile bilemediğim adam şimdi yanımda alıyordu en derin nefeslerini. Gece mavileri yanımda kapanmıştı sakince. Oysa ki şimdi gözlerinin içinde dönen her tonu, ara sıra arasına serpiştirdiği siyahları en iyi ben biliyordum. Onun kirpiklerini bile tek tek sayacaktım ben hayatımdaki en büyük uğraş buymuş gibi."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.