„Myślałem, że miejsce, w które nie mogą wedrzeć się ci mistyczni wtedy dla mnie tytani musi być rajem na tak śmiesznym skrawku ziemi należącej do ludzkości. I wiesz, choć zostaliśmy zepchnięci pod trzy potężne Mury i trzymani byliśmy niczym ptaszki w małej, metalowej klatce rzucające się w oszalałej próbie wydostania się z ciemiężących nas drutów i prętów, przecinających się i blokujących nam drogę ku wolności, chociaż w naszych umysłach mieliśmy jej skrawek, aby mieć tyle siły, by wzbić się w bezkresne przestworza na swoich chorowitych skrzydłach. Teraz, czując ciepło słońca na twarzy i mając wiatr we włosach, po dziś dzień nie potrafię zasmakować tej wolności, o której tyle śniliśmy. Mimo tego wciąż wdzięczny ci jestem za podarowane mi życie i ciepło twoich słów. Nadal pamiętam twoje delikatne dłonie na swoich zimnych policzkach. Mam ochotę cofnąć się w czasie, by móc jeszcze raz spojrzeć na ciebie, twoje oczy, twoje usta i nos i włosy. Tak bardzo chciałbym cię zobaczyć - chociaż nie pamiętam, jak wyglądasz. Zapomniałem. Przepraszam. Bóg mnie już chyba opuścił. Zaczynam bredzić. Twój syn, Levi" Podpalając list nad kiblem, brudnym i śmierdzącym, jak cała ta pieprzona, dzielona łazienka przy pokojach niższej rangi Zwiadowców, miał wrażenie, że wciąż był tym marnym, kruchym ptaszkiem w klatce - tylko że wystawionym na taras. I zapomnianym, pozostawionym samemu sobie. Na rozdziubanie wron i zębiska lisów. „𝗠𝗮𝗺𝗼, 𝘇𝗮𝗯𝗶𝗲𝗿𝘇 𝗺𝗻𝗶𝗲 𝗱𝗼 𝘀𝗶𝗲𝗯𝗶𝗲." ~ w trakcie poprawy ~

gdzie Mingyu, być może, chciałby trzymać swoją miłość w objęciach i być może, chciałby posmakować jej ust i być może, ale tylko być może, chciałby patrzeć na nią w każdej możliwej sekundzie, ale przecież lubi dziewczyny.

Gangneung. Nadmorskie miasteczko w Korei Południowej. Miejsce pełne tajemnic, wspomnień, a nade wszystko miłości... Trzy lata po kłótni z chłopakiem, który porzuca go dla innego faceta, na prośbę swojego przyjaciela Junhong przyjeżdża tu na tydzień, by zajać się domem. Kilkudniowa znajomość z nowo przybyłym gościem, chirurgiem Bang Yonggukiem, przewraca jego świat do góry nogami. Yongguk i Junhong postanawiają wspólnie spędzić resztę życia, ale los chce inaczej. Wspomnienie tej miłości towarzyszy mu przez lata.

Masquerade! Paper faces on parade. Masquerade! Hide your face so the world will never find you. Masquerade! Every face a different shade. Masquerade! Look around, there's another mask behind you. - Phantom at the Opera - Masquerade http://shizukaamaya.tumblr.com/post/140288738748