Mówią, że architektura to sztuka panowania nad przestrzenią. Alistair Sterling opanował ją do perfekcji - zarówno w betonie, jak i w relacjach z ludźmi. Florence Graves miała być tylko kolejnym anonimowym nazwiskiem na liście studentów. Dziewczyną z przedmieść Oakhaven, która pachnie tanim tytoniem i desperacją. Jednak jeden błąd, jedna pożyczona w deszczu marynarka i jeden rysunek dłoni sprawiły, że stała się dla Sterlinga obsesją, której nie potrafił przewidzieć w swoim idealnym planie. Alistair nie oferuje jej ratunku. Nie oferuje kwiatów ani czułych słów. Oferuje jej surowy patronat, który z każdym dniem coraz bardziej przypomina niszczycielską grę o władzę. Wciąga ją do swojego świata luksusu i lodu, gdzie każde spojrzenie w auli jest jak dotyk, a każde upokorzenie - jak obietnica. Florence przysięga sobie, że zdobędzie jego szacunek. Nie wie jednak, że w świecie Sterlinga jedyną drogą do uznania jest całkowite oddanie. Gdy granica między nienawiścią a pożądaniem zacznie pękać jak fundamenty starej budowli, Florence będzie musiała zdecydować: czy woli zginąć w gruzach własnego życia, czy zostać jedynym błędem, który Alistair Sterling zechce zachować na zawsze?

Scottie Sharwood to prawdziwa perełka w oku całej śmietanki Nowego Orleanu - olśniewająca, nieuchwytna i zawsze o krok przed innymi. Ale równocześnie jest królową tych sfer, które wcale nie przepadają za jej blaskiem, za tym, jak naturalnie przyciąga spojrzenia i zawładnęła każdą przestrzenią, w której się pojawia. Scottie uwielbia zdobywać wszystko, co tylko może, dlatego równie pewnie króluje na salonach, jak i za kierownicą na torach wyścigowych, gdzie jej umiejętności są nie do podrobienia nawet dla policji. Jej największą skaza w idealnym wizerunku jest Nathaniel Hamilton - mężczyzna, którego przeszłość owiana jest tajemnicą, zagadką dla wszystkich, którzy choćby próbują się do niej zbliżyć. Ale jedno jest pewne: chłopak nie zamierza odstąpić jej ani na krok, a jego obecność jest równie natarczywa, co nierozwiązywalna. To on, w cieniu jej perfekcji, przypomina wszystkim, że nawet najjaśniejsze gwiazdy mają swoje cienie.

„Z lekkim sercem dotknąłem plecami dna, uśmiechając się nieprzytomnie na granicy dwóch światów. Drewniany chłopiec spłonął, zdążyłem jeszcze pomyśleć, boleśnie świadomy ironii kryjącej się pod tymi słowami. A potem nie było już niczego..." Pinokio nienawidził swojego przezwiska nawet bardziej niż wszystkich gwiazd na nocnym niebie i wizyt u irytująco nieporadnych psychologów. Czasami zdarzało się, że nie potrafił sobie przypomnieć, jak miał naprawdę na imię, i zastanawiał się, czy kiedykolwiek usłyszy je znowu z cudzych ust, ponieważ najwyraźniej na to nie zasługiwał. W oczach rówieśników był po prostu dziwnym, niemym chłopcem z przechodzącą przez pół twarzy blizną, którą zakrywały jedynie wielkie okulary, obklejone brzydką, brązową taśmą. Nikt nawet nie ryzykował zbliżeniem się do niego, żeby przypadkiem nie zostać automatycznie pociągniętym w ciemne odmęty hierarchii społecznej. A jemu ten brak zainteresowania jak najbardziej odpowiadał. Do czasu, aż w końcu spotkał kogoś, kto stopniowo zaczął wyjmować zaschnięte drzazgi z jego serca, nie zważając na ich ostre jak brzytwy krawędzie. Niestety z powstałych w ten sposób ran na zewnątrz wraz z krwią wypływały głęboko skrywane wspomnienia, które Pinokio za wszelką cenę próbował zachowywać dla siebie. Prawda mimowolnie wychodziła na jaw coraz szybciej i przeciekała mu przez palce, dlatego nie wiedział już, czy nie lepiej byłoby zwyczajnie zostawić każdą z drzazg na swoim miejscu i nadal trwać w zepsuciu, będąc przynajmniej bezpiecznym od jakichkolwiek uczuć, bo to właśnie one doprowadziły go do takiego stanu... Cudowną okładkę, którą bez przerwy się zachwycam, wykonała niezwykle utalentowana @unluckyphilosopher ❤