„Gilbercie, nie umiałam tańczyć i dobrze o tym wiesz. Myliłam się w krokach, zarówno na parkiecie, jak i w życiu. Potrzebowałam, żebyś mnie poprowadził do melodii, którą znaliśmy tylko my, ale głupio mi było to przyznać." Ślub Prissy ma się odbyć niedługo. Małgorzata Linde postanawia przygotować uczniów z Avonlea do wesela i nauczyć ich tańczyć. Ania modli się, by nie być w parze z Gilbertem. dirry/rubert/shirbert • opowiadanie bierze udział w konkursie „Tylko nie fanfiction!" organizowanym przez grupę @Chwila_Moment ♡ fanfiction do serialu "Ania nie Anna" ♡ story by Weronika Pawlak ♡ cover by @helpfulkatherine (dużo miłości dla tej cudownej pani!) ♡ tragical romance and all?

Kiedy w oczach masz wojnę, to wszystko traci barwy... @KlaudiaDwojak dziękuję za to okładkowe cudo Laureat „Perła Wattpada 2017" oraz „Skrzydlate słowa"

Skok Tarken ma dwadzieścia osiem lat, robota ze sztuczną inteligencją najstarszej generacji i talent do zawalania każdej roboty, którą zleci mu Organizacja Kosmiczna. Gdybyście jednak poprosili go, żeby sam siebie opisał, powiedziałby najprawdopodobniej, że ma piękną twarz.

[Zostaje wydane w 3 tomach, pierwsze dwa już dostępne!] Kojarzycie ten moment, kiedy wasza bliźniaczka okazuje się zmiennokształtna, po czym znika, więc musicie podszywać się pod nią w nieludzkiej szkole? Nie? Erin Lanford chciałaby móc powiedzieć to samo. Jadąc do Mallaroy spodziewała się wszystkiego, nawet własnej śmierci. To znaczy, wszystkiego poza palącym pragnieniem, by pociąć lidera wampirzej elity piłą mechaniczną. Alea Lanford za to nigdy nie myślała, że na jej barki spadnie obowiązek ratowania całej rasy. Ale hej, wszystko będzie w porządku, prawda...? Spoiler: nieprawda.

Widzą się codziennie, a wciąż wiedzą za mało, żeby odkryć najważniejszą tajemnicę. Tajemnicę skrywaną pod maskami. Minął ponad rok, od pierwszego spotkania Biedronki i Czarnego Kota. Dziewczyna nadal wlepia maślane oczy w obiekt swoich westchnień, podczas gdy jej adorator postanawia wreszcie zrobić pierwszy krok. Zaprasza bohaterkę na bal przebierańców. Pozornie zwykłe przyjęcie skrywa więcej, niż ktokolwiek przypuszcza. Od zagubionych, nastoletnich serc, przez skrzętnie ukrywane blizny, po czarnego motyla przemierzającego powietrze, cichutko łopocząc skrzydłami..... Uwaga: opowiadanie pisane przed wyjściem drugiego sezonu!

Jeśli i ty masz dość ślepoty Adriena i Marinette, to wsiadaj i zapinaj pasy! Tego jeszcze nie było! Co się stanie gdy bohaterowie dowiedzą się o swojej tożsamości? Czy Mari zemdleje z wrażenia? Czy Adrien będzie zawiedziony? Przeczytacie, a się dowiecie. UWAGA!!! Może zawierać przekleństwa, sceny 18+ itp. Zdjęcie z okładki NIE jest mojego autorstwa.

"If you love someone, set them free and if they come back- it was meant to be" Życie nie zawsze układa się tak, jakbyśmy tego chcieli, a przewrotny i złośliwy los czasami stawia nas w beznadziejnej sytuacji. Bo co innego można pomyśleć, gdy od ukochanej osoby dzieli cię setki kilometrów, a w głowie pojawiają się czarne scenariusze...?

"Kochać to stracić. Jeśli pokochasz, stracisz wszystko. Miłość jest dla ludzi głupich. Zapamiętaj to, Adrienie." Życie każdego przeciętnego nastolatka to długi spacer po polu minowym. Jednego dnia ktoś złamie ci serce, drugiego los pokaże ci środkowy palec, a trzeciego Chloe Bourgeois podstawi ci nogę na korytarzu. Krótko mówiąc: bycie licealistą nie jest proste. Szczególnie, jeśli po godzinach biegasz w masce po dachach, sprzątasz bałagan po nemezis spod ciemnej gwiazdy i, co najgorsze, znosisz kiepskie żarty kolesia w gumowych uszach. Ladybug potrafi uratować każdego. Każdego, prócz siebie samej. Marinette i Adrien już dawno pogodzili się z niezwykłą rzeczywistością i każdego dnia znikają pod maskami, by kolejny raz ocalić Paryż. Okazuje się, że trudniejsze od uratowania świata jest zdefiniowanie własnych uczuć, które nasilają się coraz bardziej. Z biegiem czasu tajemnice skrywane pod skrzydłami Miasta Miłości wychodzą na światło dzienne. Przeszłość opuszcza Dom Cieni i kawałek po kawałku ujawnia historię, o której Gabriel za wszelką cenę próbował zapomnieć. *** "Twoje opowiadanie jest wspaniałe. Wielokrotnie na przemian płakałam i się śmiałam. Niewiele książek potrafi coś takiego zdziałać." "Ta książka wycisnęła ze mnie tyle łez, że mogłabyś porównać to do deszczu w lasach równikowych." "Jest w tej opowieści coś, co mnie do niej z niesamowitą siłą przyciąga. Nie wiem, czy to cudowne poczucie humoru, czy idealnie oddane uczucia, czy cokolwiek innego, czy wszystko razem." "Traktuje to opowiadanie inaczej niż jakieś randomowe ff w internetach. Jest wyjątkowe i niepowtarzalne - to jego największy minus, bo nie przeżyje takich wrażeń i nie doświadczę tych samych uczuć drugi raz przy żadnym innym... " "Dla mnie to największy skarb na wattpadzie, który każdy musi odkopać."

,,Zapłakałam gorzko i ukryłam twarz w dłoniach. Łzy ciurkiem spływały po moich policzkach. Bez sił upadłam na kolana. Miałam dosyć. Nie usłyszałam kroków za sobą. Nie usłyszałam też dźwięku odblokowywania broni. Poczułam ból w prawym ramieniu. Okropny ból i spływająca krew. Usłyszałam krzyk. Mój krzyk. Straciłam przytomność."

" - Nie musisz mnie niańczyć. Burknęłam obrażona poprawiając się na łóżku. Adrien westchnął wlepiając wzrok w ekran telewizora gdzie nadal włączona była gra. - Wiem - zerknął na mnie - Ale, czego nie robi się dla takiego dzieciaka jak ty? Nienawidzę go. NIENAWIDZĘ!" Jak rozróżnić miłość od nienawiści? OSTRZEŻENIE ⚠ Opowiadanie może zawierać: ⭐Wulgarne słowa ⭐Sceny erotyczne Czytasz na własną odpowiedzialność.