Sonsuz bir savaşı bitirmek uğruna... Narin su ejderhaları sonsuz bir zarafetle süzülür, kızgın Ateş kaplanları ise ezici bir güçle... Başından sonuna dek, zarif Ejder ve güçlü kaplan dövüşmeye devam eder... Zarafetin ve nezaketin simgesi sonsuz su ejderhalarının klanı Haruno'lar... Ve gücün ve öfkenin simgesi korkunç Ateş kaplanlarının klanı Uchiha'lar... Zaman'ın başından beri verdikleri kavgayı bitirmek uğruna... Kanlarını birleştirmeyi, değerli evlatlarını birbirleriyle evlendirmeyi kabul edecekler...

Kırmızı, akışkan, yoğun, şehvetli, huzur, KAN. Keskin koku genç kızın burnunu doldururken, nefes alış verişi her zamanki dengesinden kopuktu. Bakışları boş ve yayvandı. Çatlamış dudakları çarpık bir gülümseme ile aralandı. Kan, yavaşça kolundan aşağı süzülürken acının davetini çoktan kabul etmişti. Her hücresinde hissediyordu. Gözyaşları ona ihanet edercesine akarken kısık bir gülümseme ile gözlerini kapattı ve sadece kolundan vücuduna giden acı dolu elektriğin tadını çıkardı. Yağmur, gözyaşlarına eşlik ederken aynı zamanda akan kanına karışırcasına çiselemeye devam ediyordu. Oturduğu toprak yoldaki her şey -kendiside dâhil- ıslaktı. Bakışları çevreyi tararken jileti kolundan çekip avuç içine hapsetti. Acı, genç kıza gözlerini sıkıca kapatmasını emrederken o inatla açık tutup yaşların daha da acı vererek boğazını yakmasına izin verdi. Jiletin bulunduğu elini açtığında kahverengi gözlerini avucuna sabitledi. Ruhunun somut hali paramparça, harap bir halde karşısında duruyordu. Jileti toprağın altına gömdükten sonra dizlerini kendisine doğru çekerek başını dizlerine koydu ve anın tadını çıkarmaya başladı. Soğuğun ve acının birleştiği o mükemmel noktada tek yaptığı; içindeki savaşı dışa yansıtmayarak oturmaktı. Genç kız; yağmuru, yağmurun beraberinde getirdiği toprak ve çimen kokusunu, kanına karışan küçük su damlacıklarını seviyordu. Şu an için çığlık yoktu, bağırmak, isyan etmek yoktu. Sadece sessiz bir acı vardı. Aile, aşk, okul, dersler, kariyer planlaması ve geriye kalan tüm dünyevi saçmalıklar. Hiçbiri acı kadar gerçekçi gelmiyordu. O acıya muhtaçtı. Acıyı kabullenmiş ve hatta sahiplenmişti.

MAYIS 2016 "Sana vaat ettiğim şey cennetti doğru. Ama sana cehennemi vermiş olabildiğimden korktum. Bir melek cehenneme ait değildir."

Kardeşim ve ben, doğduğumuzdan beri kasabamızda tuhaflıklar oluyor. Hava açık ve güneşliyken, tek bir göz yaşımızla fırtınalar kopuyor; ufacık bir gülümsememizle kara kışa güneş doğuyor. Büyüdükçe yapabildiklerimiz de değişti. Ancak bu yeteneklerimiz yüzünden bizi yakalamak isteyenler var. Tek çaremiz kaçmak... Ah! Biz kim miyiz? Biz "rüzgarın çocukları"yız... ORJİNAL HİKAYEDİR, BENİM TESCİLLEDİKLERİM HARİCİNDE BAŞKA BİR YERDE GÖRÜRSENİZ İTİMAD ETMEYİNİZ VE BENİ BİLGİLENDİRİNİZ! !!Tüm bölümler bittikten sonra düzenlemeye alınacaktır. 1 Aralık 2016: Fantastik içinde #461 Kapak tasarım: @Elcin_64