İnsan ne zaman delilik sınırına gelir ve neden kendini hiçbir zaman ifade edemez ve hiçbir zaman kimse kendini anlayamaz çevresinde hatta tanımadıklarımıza bile fikir sahibiyiz yanlışlıklar dizgesinde doğrunun değeri olabilir miydi yada doğruyu yanlışlar çöplüğünde kaybetmişmiydik işte aklın ve vicdanın arasındaki ince çizgisindeki bu soruları susturduğumuzda kendi ruh ölümümüsü gerçekleştirmişiz demektir. Keşke bir imkanım olsaydıda biri beni hayal sandıklarıma kapatsaydı kim ne kadar mutlu olursa olsun hiçkimse hayalındaki kadar mutlu olamaz açarız gözümüzü gerçeklerle yüzleşir canımız nedensizce acır anlayamayız ama içimizdedir. Kaçkere katili olduk vicdanımızı öldürerek ve o kadar susturduk ki onu sesini duymadığımız bir ezgi gibiydi fakat biz sağır bir dinleyiciydık kıymetini ne zaman anlayacaksınız ölüm sıcak yatağınızda koynunuzda uyuturken mi yoksa çıplak ayaklarla adeta çamların üstüne basarak gerçekler doğruluğu zor yorucu yolundan giderken mi şunu yapabilirsiniz vicdanın seni uykudan uyandırmadan sen vicdanını uyandır.

kötü sanat trajik olarak iyi sanattan daha güzeldir, çünkü insanın başarısızlığını belgeler.