"Yine de bize bu gerçeği söyleyebilirsin değil mi?" Yüzüme ciddi bir şekilde bakmaya başlamıştı. Gözlerindeki o alay yok olmuştu. Artık gözleri duygularını yansıtmıyordu. Boş bir duvara bakar gibi Barlas ve bana bakıyordu. "Gerçek," dedi ve o zaman olanlar oldu. Derin ve boğuk bir şekilde kahkaha atmaya başladı. Aynı zamanda titriyordu. Titremesi şiddetlenirken boğazında bir kızıllık belirdi. Elleriyle başının iki yanını kavradı ve çevik bir hareketle sağa doğru çevirdi. Boynunu kırmıştı ve gözlerinin mavi rengi mora dönüyordu. Ona ait olmayan derinden gelen bir ses konuştu. "Gerçeği kimse söyleyemez. Gerçek sonsuza dek bana ait."

Jenna Collins Gizemli Kasaba'ya taşındığında olacaklardan habersizdir. Birçok yeni insan tanıyacaktır. Peki ya tanıdığını sandığı insanlar gerçekte öyle değilse? NOT: HİKAYENİN KİTAP OLMASI SÖZ KONUSU DEĞİLDİR/ OLAMAZ. Başlarda acemi olduğumu biliyorum. İleride bölümleri düzenleyebilirim umarım. İyi okumalar..