Τα μαύρα παπούτσια του Καστιελ αντηχούσαν στο κρύο πλακάκι του νοσοκομείου. Ανοίγοντας ελαφρώς την πόρτα μπαίνει μέσα. Αν η καρδιά του μπορούσε να βγάλει εναν ήχο εκείνη την στιγμή θα ήταν αυτός του σπάσιμο ενός γυαλιού. Ή ίσως αυτός όταν σκίζεις ένα χαρτί. Απότομο, δυνατό, αποκρουστικό. Τα χεριά του λούστηκαν με κρύο ίδρωτα και τα γόνατα του έτρεμαν. Ράγισε καθώς την έβλεπε τυλιγμένη με μηχανήματα , καλώδια που μόνο αυτά την κρατάνε ζωντανή. Και αυτός να κάθεται και να κοιτάει σαν μαλακας. Να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Και όταν τον ρωτήσουν άμα ένιωθε κάτι για εκείνη. Να απαντήσει όχι. Να απαντήσει όχι και να θυμηθεί την δυσφορία που ένιωθε στο στήθος του όταν ανάπνεε μακριά της. Τον λαιμό του να ζεσταίνεται όταν έμπαινε στο δωμάτιο. Και τον κόμπο στο στομάχι του όταν περνούσε από διπλά του. Όποτε όχι. Γιατί πολύ άπλα ένιωθε τα πάντα για εκείνη. XX THERE IS NO DESTIEL ( AS A SHIP, BECAUSE I WILL SPREAD DESTIEL BROMANCE EVERYWHERE ) IN THIS FANFICTION XX

https://www.youtube.com/watch?v=h5J30Y2vdyA&feature=youtu.be Αφού λοιπόν άρχισε η μάσκα του να μετακινείται , ξαφνικά , σε διάρκεια μερικών δευτερολέπτων τα χέρια μου , συγκεκριμένα οι καρποί των χεριών μου , ήταν εγκλωβισμένοι στα δικά του μεγάλα χέρια . Το χαμόγελο που είχε σχηματιστεί πριν λίγο στα χείλη μου , είχε πλέον χαθεί και την θέση του είχε πάρει την εξής σοκαρισμένη έκφραση . Ελάχιστα ανοιχτό το στόμα μου και τα μάτια μου γουρλωμένα από την έκπληξη και τον φόβο . Είμαι σίγουρη πως επιπλέον τα μάγουλα μου είχαν πάρει μια ελαφρά ανοιχτή απόχρωση κόκκινου χρώματος . Τον κοίταζα τρομαγμένη μέχρι το κόκκαλο . Τα μάτια του στο σκοτάδι , μια βαθιά απόχρωση του πρασίνου , εκείνο που θύμιζε δάσος . Μαγευτικά μα ο τρόπος που με κοιτάζανε με έκαναν να τρέμω από τον φόβο που ένιωθα αυτήν την στιγμή .Οι καρποί τον χεριών μου είχαν αρχίσει να πονάνε και σίγουρα πως είχαν αρχίσει να μελανιάζουν . Αυτό άλλωστε ήταν αυτό που με επανέφερε στην πραγματικότητα . " Με πονάς ! " του φώναξα , κουνώντας

niall horan