Hayat, bazen hiç beklemediğimiz bir anda bizi tanımadığımız yolların eşiğine getirir; geçmişin gölgeleri, kalbimizin derinliklerinde yankılanan arzular ve bastırılmış duygularla yüzleşmeye zorlar. Bu hikaye, iki kadının-Engfa ve Charlotte'un-kaderin sessiz ama güçlü iplikleriyle birbirine bağlandığı, sevgi, kayıp ve yeniden başlama cesaretini buldukları bir yolculuğu anlatıyor. Engfa, geçmişte yaşadığı büyük bir kaybın ardından kalbini yeniden açmaya çekinirken, Charlotte ise hayatı boyunca kurduğu gelecek planlarının beklenmedik bir aşkla altüst olmasına direniyor. Aralarındaki çekim, hem onların en derin yaralarını iyileştiren bir merhem hem de yüreklerinde yeni yaralar açan bir mücadele oluyor. Fakat bazen, sevgi bile yetmeyebilir. Yine de, onları birbirine bağlayan o gizli bağlar her defasında onları yeniden karşı karşıya getiriyor. Bu sayfalarda, aşkın insanı nasıl yeniden şekillendirdiğini, affetmenin ve kendini bulmanın nasıl zahmetli ama özgürleştirici bir süreç olduğunu keşfedeceksiniz. Bu hikaye, ikinci şanslara, geçmişin hayaletlerini serbest bırakmaya ve her şeye rağmen aşka dair... İçinde kaybolacağınız bu yolculukta, Engfa ve Charlotte'un kalp çarpıntılarına ortak olmaya hazır mısınız?

"Acımasız olan kader mi, insanlar mı?"

Her şey, 25 yıl önce bir kızın intiharı ile başladı...

"Ben erkeklerden hoşlanmıyorum" bakışları anlamsızlaştı. "Kızlardan hoşlanıyorum" 14.08.2019 - 14.08.2020

"Öğretmeninin gözüne girmeye ne dersin? Sevdiği herhangi bir şey yok mu?" Yanağımın içini ısırırken stresli bir şekilde iç çektim. Hakkında hiçbir şey bilmiyordum ve her şey buna rağmen fazla hızlı gelişiyordu. Kısa bir süreliğine düşüncelerimle boğuşurken bir anda aklıma iyi bir fikir geldi -kafamda sarı bir ampul yandığını hayal edin lütfen- ve akabinde yüzüme kocaman bir gülümseme yayıldı. "Buzlu kahve!" diye cırladım. "Kahve mi istiyorsun?" dedi anlamamış gibi kaşlarını çatarak. "Hayır elbette!" Yerimden kalktım ve heyecanla ekledim. "Gözüne girmek için ona her gün bir kupa buzlu kahve ikram edeceğim!"

"Senin evinde yatağın içindeydik, yaklaşmaya korkuyordun. Tek bir gece vardı elinde ama bakışlarıma yakalandıkça saçlarını geriye itip gözlerini kaçırıyordun. Yataktan kalktın ve salondaki gitarını alıp tekrar geldin. Cam açık, rüzgar çılgın, sen demode bir romantiktin ama mutluydum, sen her ne kadar inanmasan da mutluydum. İstediğimi ya da istemediğimi açıkça söyleyebilirdim, vakit tanısaydın tercih de edebilirdim ama sen beklemekten kaçıp her şeyi tepetaklak etmeyi seçtin. Kızgın ya da pişman değilim, hiçbir zaman benlik üstünde bir büyüye kapılıp yaklaşmadım sana, istediğimi inkar etmeyeceğim. Yeşillikli yolda gün batımında ellerimi kaldırıp seni çağırdığımda ruhumla çağırmıştım, "Seni seviyorum" dediğimde ne yaptığımı biliyordum. Tüm bunların bir ismi, bir sebebi vardı elbette ama sen 'yalan' diyip savaşmadan kazanmayı tercih ettin. Tamam, izin veriyorum kazanmana. İzin veriyorum kaçmana."

Her şey uçurumdan atlamak gibiydi. Fazla hızlı, sonu belli ve durdurmak için çabalarım yetersiz. Aşık oluyordum. 27.10.2020 - 28.05.2021

Ben - Elisa Walker - ve siz benim Dünyama hoşgeldiniz

Bazen kendinizi o kadar çok inandırırsınız ki bazı şeylerin hayal olduğuna, asla gerçekleşmeyeceğine, imkansız olduğuna; imkanı bile olsa inanmışlığınız olacak olanı oldurtmaz.