Siz ailenin ne olduğunu bilir misiniz ben bilmiyorum aile dedim miydi aklıma ilk gelen şey güzel bir sofra çevresinde oturan büyük bir aile ama biz de öyle değil babam baş köşede oturur erkek kardeşlerim yanına oturur annemle küçük kardeşlerim hepsi aynı masada otururlar ama ben mutfakta yemek yerim 18'ine yeni bastım ama hayat o kadar yordu ki beni gerçekten sırtımda kocaman bir yük varmış gibi hissediyorum kapalı kapılar arkasından kalmaktan insan yüzünü görmemekten artık konuşmayı neredeyse unutacağım Bu sabah kalktığımda her yerim ağrıyordu aynanın karşısına geçtiğimde atlayan dudağını temizlemek istediğim zaman acıyan dudağımı buruşturarak gözlerimde akan yaşları elimin tersiyle sildim annemin aşağıda yezda diye bağırmasıyla ilkilerek kapıya doğru ağır adımlarla gittiğimde aşağı gel kardeşlerin uyanmak üzere sofra hazırlanacak dediğinde yavaşça merdivenler aşağı doğru indiğim zaman gözlerime bakan abim yine mi dayak yedin deyip karşıma dikilip omuzumdan tutup göğsüne çekti beni benimle birlikte mutfağa inip anneme bakarak babam yine niçin dövdü dediği sırada bir kısmet çıkmış o da görüceğe çıkmak istemediği için baban da bayılana kadar dövdü dediğinde gayet normal bir şekilde konuşuyordu sanki her şey normalmiş gibi aklım almıyordu herkesin annesiyle benim de annem de ama neden benden nefret ediyordu Mutfağa doğru yaklaşan ayak sesleri ile babam karşıma dikilerek akşama görücüler gelecek eğer sen o görücülere çıkma ben sana biliyorum ne yapacağımı dediğinde abim babama bakarak senin o dediğin görücü adam delinin teki kafayı sıyırmış kızı öldürtmek mi istiyorsun dediğinde babam sizi ilgilendirmiyor orası benim bileceğim bir şey deyip son noktayı koydu

ASKIDA / Hani her insan kendi hayatının baş rolüdür diye bir söz var ya. Her insan kendi yalanlarının baş rolüdür. Hayat doğru yazılır. Yanlış yaşanır... \/\/\/\/\/\/ "İsmini neden sevmediğini anladım Hifa." dedi önümde diz çökerek. "Neden?" diye sordum. Bu kadar yakınımda olması tuhaftı. Hep mesafe olurdu bizim aramızda. "Doğduğunda ismini kulağına fısıldamamışlar sana. Benimsememişsin. Kabul etmemişsin bu güzel ismi. Ezan okumamışlar sana fısıltıyla. " Saçlarımı geri attı ve kulağımı ortaya çıkarttı. Hayır.. hayır. Bu kadar yakın olmamalıydı. Bana göre sorun değildi ama o, sorun olurdu onun için. Dudaklarını kulaklarıma yaklaştırdı. Yumruklarımı sıktım. "Allahu Ekber, Allahu Ekber." diye fısıldadı. Gözlerimi yumdum ve yutkundum. "Selim?" diye fısıldadım. Dinlemedi devam etti. En sonunda, "Hifa." diye fısıldadı. "Hifa." "Hifa." "Senin ismin Hifa, güzel kız."

O an yalnızca kaçmak istedim. Sanki kaçsam her şey düzelecekte çocukluğumu geri alabilecektim. Artık bu olanlara dayanamıyordum; acıya dayanamıyordum... Önümdeki upuzun yolda koşmaya devam ettim. Terden sırılsıklam olmuş saçlarım enseme kök salmıştı neredeyse. Nefes nefese kalırken artık durmam gerektiğini anlamıştım ya da derhal saklanmam gerekiyordu. Bunun için hiç düşünmeden önümdeki açık duran ilk kapıyla göz göze gelince arkama dahi bakmadan içeri girdim. Bu yer, bu insanlar bana acı veriyordu yalnızca. Bu ev ise bana bir hayat ışığı sunmuştu yeniden ama nereden bilebilirdim ki bu ışığında sönüp yeniden yalnız kalmamı sağlayacağını. Yeniden yalnızlığa mahkum olacağımı.. ☆☆☆ Hikayeme Hoşgeldiniz. Sabırla okumanızı tavsiye ederim. İlk birkaç bölümden sonra bırakamayacağınıza garanti verebilirim.