[Complete. Wattys 2023 Winner] The Redding takes you if it knows your name. That's the rule that's kept Meg alive --- or awake, rather --- since the night the world went to hell. Nobody knows where the red stuff came from, but it acts like water, it's in the water, and it falls as rain every night. The people it captures drop like puppets with their strings cut. They're asleep, not dead, and they can be reawoken. But then they just try to kill you. Meg and the other survivors she's befriended think they've found a stable equilibrium, six weeks after the catastrophe began. In an empty town, there's not much to do except innovate new survival methods. Meg's crush is the one to discover that Morse Code, like writing, is a safe means of communication. That's all fine and good until the nightly rain begins. Raindrops, as it turns out, can make dots and dashes, too. The Redding can talk. And it's telling her to run. ❖❖❖ Complete. Wattys 2023 Winner. Featured on: @Wattpad - Embrace the Fear: Horror Stories @WattpadExplorer - Embrace the Fear: Scary Stories @Creators - Scary Stories to Read in the Dark @Wattpad Explorer - From Our Creators @dystopianapocalypse - Featured D&A Stories @Wattpad Explorer - Why Not Buy Some Flowers @Fright - Featured Stories Comments and critiques are both welcome and appreciated. I write characters from many different backgrounds, with many different experiences. If you share those traits and find that I have misrepresented anything, please let me know! I am feedback-friendly and here to learn :)

Yaralı ellerine sarılı kuş kefeni. Temmuz, 2013.

Siz hiç sevgilinizden bir mesaj, e-posta ya da daha kötüsü bir post-it ile ayrıldınız mı? Ben az önce yaptım! Üstelik üstümdeki giysiye rağmen. Ne mi giyiyorum? Gelinlik! Ah evet doğru duydunuz ben az önce nişanlıma bir post-it üzerinde ondan ayrıldığımı ilan ettim. Şimdi düşünüyorum da belki daha duyarlı birkaç söz yazabilirdim. Özellikle de aşağıda bekleyen yaklaşık bin kişiye gelinin onu yüzüstü bıraktığını açıklamak zorunda kalacağı, daha doğrusu açıklayamayacağı düşünülürse... Peki ben ne yaptım? "Üzgünüm, yapamayacağım. Umarım bir gün beni bağışlarsın... Not: Seni sevmiyorum!" * Bu yaz post-it'lerin nelere kadir olduğunu daha iyi anlayacaksınız! Not: Sizi Seviyorum

Pasifik sularının derinliklerinde, insanlara görünmeyen, suyun ruhuna sahip yaratıklar yaşardı, bir vakitler. Kin tutamayan, intikam nedir bilmeyen, masum su cinleriydi bunlar. İnsanlardan biri su halkına ölümü getirdiğinde içlerinde intikam ateşi yanacak ve suyun ruhu dahi bu ateşi söndürmeye yetmeyecek... Bedel ödetmek için insan suretine giren bir su cininin, iki farklı dünya arasındaki eşi görülmemiş bir savaşa dönüşecek esrarengiz hikayesi, aynı zamanda imkansız bir aşka yol açacaktır.

Görünmez bir adamın son derece sıradan hayatı, çekimine kapılarak peşinden sürüklendiği tuhaf bir kadınla karşılaşmasıyla alt üst olur. Adı dışında hiçbir hatıra taşımayan bu adam, geçmişiyle ilgili huzursuz edici rüyalar görmeye başlar. Geçmişini aydınlatabilmek için çıktığı yolculuk, dünyadan oldukça uzağa, ayrı bir aleme dek uzanır. Ve sonunda kendini, küllerinden doğmuş bir savaşın tam ortasında bulur. Ağır yenilginin izlerini hala üzerinde taşıyan ve bir kadının yaralarını sarmak zorunda olan bu adam, yoluna devam edebilecek midir? İkinci kez savaşmaya cesaret edebilir misiniz? ∞ Unutulanların, hayattan koparılanların ve sürgünden dönenlerin hikayesi.

Bir hikaye değil bu , Ne bir hikaye , ne bir masal , ne bir kırgınlık , ne bir sinir, ne de bir öfke , Bu sadece bir adamın düştüğü imkansızlığın derin , ama dibi olan sahte kuyu , ne attığın taş sona yetişiyor , ne de dibi görünecek kadar yakın , Bir yaşamın ortasında , kimine göre kıral , kimine göre vezir , kimine Göre rezil , kimine göre çulsuz , kimine göre kimsesiz, Düzen bu be abi kimse senin nasıl yaşadığıni , nasıl yaşamaya çalıştığını , nasıl yaşıyor gibi gözükmeye çalıştığını göremiyor. Sadece bakıyorlar öyle , gözüktüğü gibi görüyorlar , istedikleri gibi bakıyorlar ve istedikleri gibi görüyorlar abi , Kimse kimsenin nasil olduğunu , nasıl hayata karşı kayıksız denizde kürek çektiğini bilemez , bilemiyor, Herkes sadece kendi ülkesinin veziri , veya kıral olupta gözükmek istediği gibi rezili. Hayatın mahkum yüzü bu ; Ne mutlu olacak sebep var hayatında , ne mutsuz edebilecek kadar zorba bir yaşantı , öyle bir haldesinizki ; ne bir çizecek kaleminiz var , ne bir çizilecek kağıdıniž sahibi olduğunuz matbaa fabrikasında¿ Acımasız bir yaşam diyoruz , ne acınacak haldeyiz , ne neşe saçabilecek kadar pozitif , Bir yolumuz var abi , ne başı belli ne başlangıcı , oysa yıllar tükendi bu sonu olmayan yolda ? Ne başlamak kolay ne bitirmek , oysa kendi yaptığın yol , bir cümle ile ! Alışmaya alışmak için alışmaya çalışıyoruz abi ,

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

Ara, the only woman left alive after a plague, is searching for a way to save humanity. She thinks there isn't a man she can trust, until she meets Kaden. ***** A plague has swept over the Earth, killing the majority of the population and every female. Except one. Ara witnessed the horror and destruction, but for the last three years she has survived. Now, desperation and hunger force her out of the mountains and onto a dangerous path; across the flooded downtown and through the gangs of survivors is hope. Ara's father spoke of a clue that could save not just her, but humanity. Then she is captured by a group of men. Despite the seeming kindness of Kaden, a young man her own age, Ara doesn't know if she can trust them. Then again, there's no way she can cross the plague-ridden city on her own. Men. Monsters. Is there a difference? This is the story of The Last She. (This book contains all of The Last She Series - Book 1: The Last She, Book 2: The Last City and Book 3: The Last Creation) [[word count: 250,000-300,000 words]]