Nüket Kozcu, kendi halinde üvey annesinin yaptıklarından hoşnutsuz bir üniversite öğrencisidir. Bir gece bara gider ve tanımadığı bir adamla beraber olur. Ah, yanlış oldu; adamı çok iyi tanıyordur fakat sarhoşluğundan kim olduğunu anlamamıştır. Yakın arkadaşının abisi olduğunu farkettiğindeyse çoktan olayların akışına istemeden de olsa sürüklenmiştir. Nüket Kozcu bu geceyi aklından çıkarmayı planlarken, planları Savaş Akduman'ın planlarına toslar. Savaş Akduman, o gecenin etkisinden kurtulamaz ve Nüket'i beklenmedik bir şekilde kendi dünyasına davet eder. Nüket tarafından aldığı olumsuz yanıtlar ise Savaş'ı durdurmaya yetmeyecektir. Savaş için her şey 'Şehvetten' ibarettir, Nüket ise 'Aşk' istemektedir. Ya şehvet kazanacaktı, ya da aşk. Arası yok! "Sen satranç oyuncusu gibisin Savaş, hedefi değil hedefe giden yolu seviyorsun." (Nüket Kozcu) "Sen etrafına at gözlüğüyle bakarken birinin de çüş demesi bir zahmet zoruna gitmesin, güzelim." (Savaş Akduman) NÜKET KOZCU & SAVAŞ AKDUMAN ??? İlk Yayınlanma Tarihi | 10.Ekim.16 / Pzrt Saat | 23:00 Kitabın Türü | Yetişkin Genç Kurgu Yazan | Elisya Royal

Ben yazamam, ama iyi bir okuyucumdur. Okumaya başladığım zaman, zaman durur. Yanımda, yamacımda olan sesler durur, kalan ben ve kitabım olur. Ben hep şöyle derim; Küçük şeylerden mutlu olan kadınları sevin... bazen bir kitap, bazen bir bayram sabahı, bazen bir çocuk kahkahası... Okuduklarımı sizlerle paylaşmak, keşfettiklerimi beraberce yorumlamak için... Belki kocaman deniz olan olan şu wp ortamında bir küvete sığınmak için ❤️ Not: Kitaplarınızı tanıtabilmem için okumam lazım, okuduktan sonra ise hissetmem. Hissettikten sonra kelimelere dökmem... HOŞGELDİNİZ ...

Not: Kızıl Gece serisinin ilk kitabıdır. Bu kitap final yapmış ve ikinci serisi profilimde bulunmaktadır. • "Arabamın dibinde sümüklü gibi ağlayan birisi var sanırım." Duyduğu sesle başını yavaşça kaldırırken başında dikilen heybetli bedene baktı. Burnunu çekerek eliyle yüzündeki gözyaşlarını silerken "Bu arabanın senin araban olduğunu bilmiyordum." dedi masumca. Genç adam gözlerini devirerek "Boşversene." dedi ve tek dizini kırarak yerde oturan Elena'yla aynı boya gelirken "Ne dedi o moruk? Ağladığına göre kötü bir ceza mı?" dedi kaşlarını çatarak soğuk bir sesle. Elena yüz yüze geldiği bedenle başını yavaşça iki yana sallarken burnunu çekti ve gözlerini karşısındaki açık kahvelere dikti. "Sanırım ağlaman daha bitmemiş." Elena hafif bir tebessümle başını sallarken ağzından bir hıçkırık kaçtı ve ağlamaya başladı tekrardan. Kollarını hızla kaldırarak Jason'ın boynuna sardı ve genç adamı hızla kendisine çekti. Jason bu ani hareketle dengesini kaybedecekken son anda kendisini toparladı ve o da yere oturdu. Elena başını genç adamın tişörtünün açık bıraktığı boynuna gömerken kollarını daha da sıklaştırdı. Genç adam havada kalan elleri yavaşça genç kızın sırtına inerken gözlerini Elena'nın başına indirdi. "Neden ağladığını söyleyecek misin?" Elena başını iki yana sallayarak kollarını sıklaştırırken saçlarının yüzünü kapattığı için şansına binlerce kez iyi dileklerini iletiyordu. Jason ellerini genç kızın sırtından indirerek belinin iki yanına koyarken "Peki, konuşma." dedikten sonra hızlıca ekledi. "Tişörtümü sümüğünle kirletme. Yeni aldım." ● [ TAMAMLANDI ] Yayımlanma tarihi: Eylül 2017

© Tüm hakları saklıdır Bazen sadece onun sende bıraktığı izleri özlersin, her şarkıda ayrı bir hatıra saklıdır sanki; istesen de silemezsin...

❝Babasız büyüyen her çocuk dokunduğu tene aşık olur.❞ O cümleyi hazmetmek diğer bütün şeylerden daha güç geldi Ali'ye. Ve son gözyaşıyla beraber kitabın kapağını kapattı. Kitabın kapağında iki büyük yıldız, onların tepesinde siyah mürekkeple belirginleştirilmiş üç de kuş simgesi vardı. Ve bir de yazı. Aynı sihirle süslenmiş, fakat artık pekte anlamı kalmamış iki kelime: ❝Gece Mavisi.❞ alsel fanfiction // @scpattz

Nefes gibisin, içimde tuttuğum sürece benimsin, bırakırsam gideceksin, bırakmazsan öldüreceksin

Bir günahın gölgesinde yaşadığını düşünürken, aslında günahtan doğmuş olduğunu öğrenmek; varolduğun gerçeğini değiştirir miydi? Geçmişin izlerini silmeye çalışarak yaşamak; geçmişte olan şeyleri yaşanmamış kılar mıydı?

İnsan en büyük hatalarını en umutsuz, en yalnız, en kandırılmaya hazır zamanlarında yapıyor. Sevgiye, ilgiye o kadar açız ki; biri bize biraz yakın davrandı mı anında eriyoruz; çünkü kendimizi sevmiyoruz; çünkü bize kimse önce kendimizi sevmeyi öğretmedi; çünkü kimse bizi anlamadan,kendimizi anlayamadan yaşadık;çünkü ailemiz bile onların istediğini yaptığımız zamanlarda gösterdi sevgisini. Yaptığımız her yanlışta bize anlatma yoluna değil, azarlanma ya da şiddet yoluna gidildi; çünkü bize öğretildi ki "bizim dediğimizi yaparsan aferin alırsın; ve artık biz, sadece biri bize aferin dedimi, başımızı okşadımı ya da sevdimi "değerliyiz" sanıyoruz. Aslında hiç kimse için vazgeçilmez değiliz. İnsanların hayatlarında, şartlarına uygun olduğumuz sürece yer alıyoruz. Şartlara uymuyorsak ya kendimizden vazgeçip uymak için ödün veriyoruz, ya da ödün vermeyenler bizden vazgeçiyorlar. Siz siz olun; kendinizden ne ödün verin, ne de vazgeçin! Çünkü o kadar değerliyiz ki; çünkü o kadar güzeliz ki; çünkü o kadar insanız ki. Unutmayın! Allah bizi yaratırken kendi ruhundan üflediyse, bu bize olağanüstü bir değer katar ve bu değer hiç kimsenin verdiğiyle ölçülemez!

Beyazken siyaha dönüşmüş bedenini tam olarak beyaza dönüştüremeyeceğini bilse de griye dönüştürmek için uğraşacak olan bir kızın hikayesi. Ona en çok yardım edecek olan kişi ise ondan daha koyu gri olan bir kişi.

"Sen gerçek misin?" Yaren genç adamın gözlerine bakarak gülümseyip, aynı tonda fısıldadı. Adamın aklını başından aldığından habersizce. Nefes kesici güzelliğini hesaba katmıyordu çünkü, tüm bunları yaparken. "Gözünde ki perdeyi kaldırmamı ister misin?" "Seni daha güzel görebileceksem neden olmasın ?" Adamın bu cevabının ardından sol elini adamın omuzunda sabitleyip gerinerek, sağ yumruğunu adamın gözünde patlattı. "Bak bakalım şimdi nasıl görüyorsun, hala güzel miyim Serkan?"