O gece babamın ısrarlara kilitlediği kitaplığından gizlice ilgimi çeken bir kitap ve mutfaktan yemek için birkaç atıştırmalık aldım, odaya geçtim. Kitabı açtım ve okumaya başladım,birden camın açık olduğunu farkettim,hemen ayağa kalktım cama doğru hızlı adımlarla ilerledim.Roberto'nun seslendiğini duyar gibi oldum ve yine o ses "Peter Peter!" Evet bu Roberto'nun sesiydi.Beni ısrarla aşağıya gelmem için çağırıyordu.

Tüm ailesini kaybetmiş bir kızın beklemediği bir anda bulduğu günlüğün değiştirdiği hayatı. Hayalleri ve biricik ev arkadaşıyla, yalanların yerini gerçeklerle doldurmak amacıyla çıktığı yolculuk. 'Sıradan hayatımın karanlığında kaybolup gitmişken ışığı tarif eden gerçekleri buldum. Benim tek gerçeğim, kaybolan geçmişin kayıp günlüğüydü.' ... 'Çünkü bazen tek gerçeğimiz, hayatta olduğumuzdur. Hayatta yaşadığımız ve bir gün hayatı da terk edeceğimiz...' Ön yargısız okursanız beğeneceğinizi düşündüğüm bir hikaye yazıyorum. İyi okumalar...:))) -Yorumlara oldukça açığım :)-