O kardan nefret ederdi. Orası karın hiç eksik olmadığı bir yerdi. Onların hikâyesi karlı bir gecede başlayıp yine karların altında son buldu.

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Bir kaç küçük çocuk oynuyor beynimde Bir adam ahşap oyuyor derinliklerimde Bir diğeri şiirler yazıyor maviliklere Tuvaller ardı ardına sıralanıyor kalbimde Boyanmaya hazır Griler hücum ediyor düşüncelerime Bekleme diyorlar Bir kaç küçük yıldız doğuyor gecelerime Sonra sen geliyorsun Lacivertler görüyor gözlerim

Eczane gibi çalışan yayınevleri. Tefeciye bir ton borç. Tuhaf bir yazı atölyesi. Kitaplar aracılığıyla yayılmaya çalışan tehlikeli bir virüs. Teksas'ta belalı bir kumarhane. Ve bir de biz, ben ve o. Başkalarının deyişiyle: Morfin ve Vitamin.

There was a heartless demon. One day, he saw an angel. And he fell in love. 〰〰〰〰〰