Wieke1810
'Soms moet iemand anders je zien, voordat jij jezelf durft te vinden.'
De laatste tijd voelt Matthy alsof hij langzaam uit focus raakt. Alsof hij wel in de kamer staat, maar steeds minder aanwezig is. Alsof iedereen hem ziet lachen, praten, werken... maar niemand echt merkt dat hij vanbinnen steeds stiller wordt. Het is een oude schaduw die terugkomt, zacht maar hardnekkig, en hij weet niet hoe hij hem deze keer moet tegenhouden.
En dan is er Milo.
Milo, die niet veel zegt, maar alles ziet.
Milo, die zijn blik nΓ©t iets te lang laat hangen.
Milo, die door Matthy's zorgvuldig opgebouwde muren heen kijkt alsof ze van glas zijn.
Het is verwarrend, gezien worden terwijl je jezelf probeert te verstoppen.
Maar ergens, diep vanbinnen, voelt het ook als een begin.
Niet van iets groots of dramatisch, maar van iets dat fluistert:
Ik zie je.
TW: depressieve gedachten, mentale gezondheid, alcohol als copingmechanisme, suΓ―cidale gedachten.
Er komen ook sporen van eetstoornissen en zelfdestructief gedrag in voor, maar hier wordt niet diep op ingegaan.
Ik zet deze waarschuwing niet bij elk hoofdstuk, dus als je hier gevoelig voor bent, lees dit dan alsjeblieft niet.