*Bir SavNaz hikayesidir.

" Düşmektense atlamayı daha onurlu buldum her zaman. Ve sende ezildikçe anlayacaksın ki, kimseye yazık değil. "

-tanıtım- "Hayır gitme!" diye bağırdım tekrar boğazımı yırtarcasına. Yemyesil gözlerini gözlerime dikti. "Gitmiycem, söz veriyorum gitmiycem." dedi. Sesindeki tondan pes ettiği açıkça anlaşılıyordu. Gözlerimi kapattim ve yavaşça tekrar açtım. Ona nefretle bakmaya çalıştım. Kahretsin! Neden ondan nefret edemiyorum ki? Gözlerini bir cevap beklercesine bana dikti. Elimde tuttuğum bileti daha fazla sıktım. Sanırım ufak bir kriz geçiriyordum. Tekrar ona döndüm "Gideceğini ikimizde biliyoruz! İnkar etme artık yeter!" dedikten sonra bir çizik daha attım kollarıma. Yere baktığımda tamamen kan olduğunu gördüm. Benim kanım, kollarımdan akan, beni rahatlatan muazzam sıvı. Ona bakmaya çalıştığımda bana doğru koştuğunu gördüm. Sonrası... Karanlık .

" DÜŞMEKTENSE ATLAMAYI DAHA ONURLU BULDUM HER ZAMAN, VE SEN EZİLDİKÇE ANLAYACAKSIN Kİ KİMSEYE YAZIK DEĞİL . "