Bu hikayede kedimi anlatacağım.

Hayat bir rüzgardır. Öyle bir rüzgardır ki, estiğinde hiçbir şey yerinde kalmaz, hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Sizin o rüzgarı durdurmaya gücünüz yetmez. O rüzgarda savrulan bir yaprak olur, konacağınız veya düşeceğiniz yeri beklersiniz. Hayat size güzel bir süpriz yapar, konarsınız. Hayat size acı bir oyun oynar, düşersiniz. Ben düştüm. * Aşık olan insanlar ne yaparlardı? Alacakları karşılıktan bihaber, gidip sevdikleri kişiye duygularını açmazlar mıydı? Duyguları onlara deli bir cesaret verir, korkmadan geçerlerdi sevdiklerinin karşısına. Anlatırlardı her şeyi. Olumsuz bir karşılık alma ihtimali onları caydırmazdı. Korkusuzlardı, korkmazlardı. Ben korkaktım. Serinin ilk kitabı yoğun istek üzerine tekrar sizlerle. Keyifli okumalar :)

Yazdığınız Justin Bieber fanfiction'ımı var? O zaman benimle iletişime geç hikayeni burada tanıtayım :) Yardım lazımsa, güzel fikirler de vere bilirim. Justin Bieber Belieber'lerin her şeyi!

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

Bir sonbahar akşamında evimin etrafını çevreleyen bembeyaz güllerin arasında tüm duygularımdan arınmaya çalışıyordum.Onun geldiğini anlamak zor değildi.Güllerin başını eğen sert bir rüzgar ve sonsuz bir mutsuzluk hissi... Ölümün efendisi tüm ihtişamıyla gelmişti. Güller beyazdan siyaha dönerek renk değiştirirken hava buz gibi olmuştu.Bıçak kadar keskin bir ses tonuyla, " gitme vaktin geldi " dedi. Bakışlarımı onun kapkara gözlerine dikerek " biliyorum " derken sesime yerleşen derin hüzne engel olamamıştım. " lütfen ona çok iyi bak " " merak etme bundan sonra o benim oğlum , tek mirasçım olarak yetişecek,bildiğim her şeyi öğreteceğim. Sana,bana ve en önemlisi TANRI 'ya yakışacak " Ezeziel son bir kez bahçede oturan oğluna baktıktan sonra kendini aşağıya dev bir düşüşe bıraktı.Arkasından duyduğu kelimeler daha çok acı çekmesine neden olmuştu. " benden daha iyi bir AZRAİL olacak ... " Zifiri karanlıkta yumuşak bir toprağa ayak basana dek kulaklarında bu cümle yankılanmıştı. Hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktı...

Biri "JUSTİN BİEBER" mı dedi? :D

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

kuşlarımïn maceları