Lisenin son senesi.... Allah'ım şu son yılımı kazasız belasız atlatayım lütfen,amin. Asrın'la birlikteliğimizin 2.yılı.... Nazar değmesin,amin. Araya kaşar girmesin,amin. Çok mutluyuz... Huzurumuzu bozmaya çalışan pezevenklere kapak olsun. Tabi bizim mutluluğumuz hiç uzun sürer mi? Tabi ki de koca bir HAYIR! Lisemin son senesin de Kuzey den bile daha psikopat biriyle tanışacağımı nereden bilebilirdim ki? Ve bu kişinin gerçekten kaçık olacağını? Hiç birini bilemezdim. Çünkü yazarın o çatlak kafasın dan neler geçtiğini kimse tahmin edemiyor. Artık ne içiyorsa kafası güzel. Evet yeni sezonumuza hoş geldiniz. Daha doğrusu akıllanmayan yazarın "size rahat yok" sezonuna... Ulan niye hep bütün belalar beni buluyor? Ne günah işledim ben? Eeee......tamam bunu söylemedim var sayın.

Onsuz geçen her günüm ayrı bir cehennemken kendime de ona da bunu yapmayacaktım. Belki benden nefret ediyordu yüzümü görmek istemediğini defalarca söylüyordu ama... Aması yok işte. Ona her şeyi anlatmamı kendisi istemişti. Şimdi aldığı cevapların yükünü kaldıramayıp kendini herkesten soyutlamış her aradığımda lanetler savurup defalarca nefretlerini dile getiriyordu . Benim gibi bir adamı nasıl sevdiğini kendisinden tiksindiğini söylüyordu. Siniriyle söylediğini biliyordum ki haklıydı. Bu süreçte kendisine zarar vermesinden korkuyordum ki öyle olmaya başladı. Ama her şey.... Geçeçek meleğim, sana söz veriyorum...

Belki de onların kaderleri birbirlerine isimleriyle bağlandı. Sınıfta gözleriyle etrafı tararken gözlerimiz buluştu. Yeşilin en güzel tonu olan gözlerine bakıp içimden geçirdim "Buraya oturmayı aklından bile geçirme." -O sırada gözlerim "Burada oturmayı aklından bile geçirme. " bakışı atan gri gözlerle kesişti. O gözlerin hayatımı değiştireceğini nerden bilebilirdim ki? Birbirinden farklı iki kişi. Acılarla büyümüş gizemli bir kız ve o gizeme kapılan bir erkek.