+18
Aramızdaki mesafe o kadar azdı ki nefesi yüzüme çarpıyordu. Yüzünü yüzüme biraz daha yaklaşırken elimi göğsüne koydum.
"Dur."
"Durmam için.."
Nefesini dudaklarıma doğru üflediğinde istemsizce gözlerimi kapatmıştım.
"..bir sebep söyle."
Bir kaleci ve onun hayranın hikayesi.
TAMAMLANDI.
"Ne zaman kuzu postundan sıyrılırım sence?" Diye sordum alaydan yoksun bir gülüşle.
"Kendinin bir kuzu olduğunu düşünmeyi bırakarak." Dediğinde alt dudağımı ısırıp keyifle omzuna yaslandım.
"Oldukça yüzeysel bir tespitti."
"Kesinlikle öyleydi."
Güldük.
İkimizinde buna ihtiyacı varmış gibiydi. Bir psikolog olmadan birbirimizi seansa almış gibi hissediyordum artık.