Pasją Dakoty od zawsze było cukiernictwo - odkąd tylko pamiętała jej ulubionym zajęciem było mieszanie kremów, pieczenie biszkoptów i lepienie figurek z masy cukrowej. Swoją prowizoryczną pracownię uważała za ostoję i najbardziej spokojne miejsce na ziemi... dopóki jej progu nie przekroczył sam Pablo Gavira sprawiając, że od samego patrzenia na jego głupkowaty uśmiech miała ochotę roztrzaskać mu jajko na głowie. "- Może nie jestem dobra w wyrażaniu uczuć, ale w dowód mojej miłości zrobiłam twoją ulubioną babeczkę truskawkową." ®️transkrypcja, 2023

overanalyze again, would it really kill you if we kissed? FELICIA RODRIGO była kuzynką Pabla Torre i jego główną fanką numer jeden (szczególnie gdy zgodził się współdzielić z nią mieszkanie w Barcelonie, gdzie przyjechała na studia.) Również za jego namową poszła na imprezę z piłkarzami Barcelony, gdzie udało jej się niemal na wstępie pokłócić z jednym z nich. Felicia nigdy nie ukrywała, że potrafiła robić sceny i dogadać nadętym frajerom, Pedri Gonzalez nie stanowił wyjątku.

June zawsze schlebiało to, jakim zainteresowaniem cieszyła się w oczach płci przeciwnej, ale nawet ten fakt nie sprawił, że kiedykolwiek zdołała pokochać jakiegoś mężczyznę tak bardzo, jak kochała siebie, choć wcale nie znaczyło to, że zasypiała samotnie. Z przymrużeniem oka patrzyła jak jej znajomi raz po raz wchodzą w kolejne związki i po kilku miesiącach ponownie lądują w tym samym barze, zamawiając tego samego drinka, zachowując się przy tym tak, jakby ich szczęście zależało od zupełnie przypadkowej osoby. Jako wieczna singielka nie czuła się odpowiednią osobą do dawania związkowych porad, ale przypatrując się serii miłosnych niepowodzeń jednego ze swoich kolegów, nie potrafiła przejść obok tego obojętnie. "- Chodź, Gonzalez - powiedziałam, ciągnąc go za sobą na parkiet. - Pokażę ci jak zostać łamaczem serc." ®️transkrypcja 2023, short story

Celeste było terenem zapomnianym przez Boga - niewielką wsią, jakich wiele w południowej Hiszpanii. Położone u wschodniego wybrzeża Andaluzji, zatrzymało się w czasach, gdy Bonnie Tyler śpiewała o tym, co by się stało, gdyby była mężczyzną. Po śmierci babci Fabiola postanawia wrócić do miejsca, w którym spędziła połowę swojego dzieciństwa i uporządkować wspomnienia związane z rodziną. Niespodziewanie spotyka jednak chłopaka ze starych, dziecięcych zdjęć, który sprawia, że lato spędzone w Celeste staje się najlepszym w jej życiu.

Moja mama zawsze mówiła, że nic tak nie łączy dwójki ludzi jak dziecko. Problem w tym, że smarkacz pospiesznie wepchnięty mi w ramiona nie był mój, a Pedro Gonzalez był ostatnią osobą, która miała jakiekolwiek pojęcie o zmianie pieluszki. Pomimo tego oboje stanęliśmy na wysokości zadania i przez dwadzieścia jeden dni zostaliśmy mamą, tatą i wszystkim tym, czego potrzebował dwuletni Santiago. ®️transkrypcja 2023, short story

Barcelona miała być tylko półtorarocznym przystankiem na jej drodze - pięknym, słonecznym, ale przejściowym. Podczas gdy Danielę pochłonęło badanie czynników krzepnięcia, Pedro starał się udowodnić jej, jak ważny jest czynnik miłości. „Nie zrozumcie mnie źle - nie chciałam zwieść go po raz kolejny, ale cholernie podniecało mnie to, że pożądanie w jego spojrzeniu przepalało mnie na wylot. Ciemne oczy wędrujące po moim ciele sprowadzały do tego, że wydawał mi się jeszcze bardziej atrakcyjny, a fakt, że mowa o koledze mojego szwagra, w żaden sposób nie powodował, że czułam się zawstydzona. To, że przez ostatnie dwa miesiące uciekałam myślami przed tym, co stało się pewnej nocy na przedmieściach Barcelony, nie znaczyło, że mogłabym zrezygnować z Pedro Gonzaleza. Chciwość była zła, ale jeszcze gorsza była myśl o tym, że mogłabym go stracić." ®️transkrypcja 2023

Grupka znajomych po latach postanawia odnowić łączące ich niegdyś więzi i wyrusza w zimową podróż na północ Włoch. Czas jednak okazuje się nieubłagany dla dziecięcej przyjaźni i bezlitośnie weryfikuje wszystko, co kiedyś zbudowali.

„Ty, ja, o szóstej." Możecie powiedzieć, że do końca straciłam głowę - okay, z grzeczności nie zaprzeczę. Nie byłam najmądrzejsza, a już na pewno nie byłam ekspertem w relacjach damsko-męskich. Po prostu tękniłam za kimś, w kogo mogłam wtulić się w środku nocy i za kimś, kto po długim dniu zabrałby mnie na kolację do jakiejś drogiej restauracji. Być może po prostu brakowało mi kogoś, z kim mogłabym się przespać od czasu do czasu. Moja desperacja sięgnęła dna, gdy okazało się, że mam dwadzieścia siedem lat i żadnego doświadczenia w randkowaniu. Zanim się obejrzałam, zupełnie przypadkiem wplątałam się w romans ze znanym piłkarzem.

- Jesteś słodki, Luke. - Słyszałem żałosny, beznadziejny, irytujący, prawa ręka diabła... Ale słodki? Uderzyłaś się w tę piękną główkę? - Nie. Skąd. Jesteś słodki jak Eklerka. I wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że Margaret Langford nienawidziła eklerów bardziej niż zmarszczek, niekompetecji i wytrawnego wina. Może zacznę jak w AA? Cześć, jestem Luke Hemmings, nie piję dużo wódki, ale Mike z recepcji szepnął, że tutaj mnie wysłuchają. Zatem mam na głowie ślub siostry, marudzącą z tego tytułu mamusię, sprawę rozwodową ze zdradzającą żoną i ośmioletniego syna. W pracy robią restrukturyzację, to znaczy po prostu zwalniają ludzi, mój szef właśnie wyleciał. Na jego miejsce natomiast wsadzili jakąś bucowatą angielkę ze zbyt wysokim ego, która prawko znalazła najpewniej w chipsach. Jeśli ona mnie wyleje, skoczę z Brooklyn Bridge. Żartuję, zapewne zniszczę jej Hondę, a potem będę uciekał przed NYPD śmiejąc się histerycznie w rytm Guns'n'Roses. Ja mam się spowiadać? Nie mam się z czego spowiadać! No już... Siedzę. Dobry wieczór, moje imię: Margaret Langford, dyrektor kreatywny, przełożona nowojorskiego zespołu kopiowania projektów w Hood&Dunning. Ta, kogo to obchodzi. Niedługo stuknie mi trzydziestka, jestem zaręczona z nudnym prawnikiem i codziennie rano buudzę się skacowana moralnie widząc szczęście mojej siostry, jej cudownego mężą i dzieci, a potem muszę oglądać te kanalię, Hemmingsa. Och, chciałabym go zrestrukturyzować, ale im bardziej rozpiera mnie taka ochota, tym bardziej on udowadnia, że jest na to za dobry. W którym Luke nie radzi sobie z dorosłością, a Margaret zapomniała już jak to jest się śmiać. napisane: czerwiec 2018 - wrzesień 2019

Teraz, gdy jestem na krawędzi Nie mogę znaleźć swojej drogi To jest we wnętrzu mojego umysłu Otwórz go i zobacz co jest w środku Mojego umysłu