DERİN DENİZ YALMAN:İlkbahar...Kışın bıraktığı enkazdan sonra doğaya yeniden hayat veren mevsim...Çiçeklerin yeniden açtığı,ağaçların yeniden yeşerdiği mevsim.Bazen soğuk,bazen sıcak,bazen yağmurlu,bazense rüzgarlı...Bütün renkleri içinde barındıran fakat hiçbiri olmayan mevsim... MELEK MİLA PALANKO:Yaz...İlkbaharda hayat kazanan bitkilerin olgunlaştığı mevsim...En sıcak mevsim olup sıcaklığıyla insanların içini ısıtan mevsim. Serin suların,soğuk denizlerin değer kazandığı mevsim.Renklerin en parlak,en güzel ve en ışıltılı gözüktüğü mevsim... EVREN ALKAN:Sonbahar...En güzel çiçeklerin,en gür ağaçların bile solduğu mevsim...Yeşil yaprakların sararıp teker teker döküldüğü mevsim.Yazdan kalan ne varsa yok eden mevsim...Yazın sıcaklığından sonra havanın, kuru bir soğuk,ılık rüzgarlar ve uzun yağmurlara dönüştüğü mevsim... GÖLGE OKAY:Kış...En soğuk ve en sert geçen mevsim...Soğuk yağmurların,kuru donların ve sert rüzgarların estiği mevsim.Karlar yağdırarak doğadaki bütün kirlerin,kötülüklerin üstünü beyaz bir örtüyle örten mevsim...İnsanların gerek sıkı sıkı giyinerek gerekse şemsiyeler kullanarak korunma ihtiyacı duydukları mevsim...

Aleyna'nın yaz tatili için doğduğundan beri, bir kez bile görmediği amcasının yanına gönderilmesi ve onun üvey çocuklarıyla tanışmasıyla başlayan kardeşlik, arkadaşlık ve biraz da romantizmle dolu bir hikâye...

Sonra gece üstümü örttü, yıldızlı gece göğüne benzeyen gözlerine bakmaya fırsat bulamadan.

Normal bir garson nasıl oluyorsa, ben anormal bir garsonun ta kendisiyim.

Hayatım, fotoğraf kareleri gibi gözümün önünden geçerken duygularım bir ip misali birbirlerine karışmıştı. Sessizlik, yanımda var olan tek şeydi. Gözlerimi karşılayan büyük beyaz ışık beni hayallerimin, duygularımın içinden çekip almak istercesine parlıyordu. Daha fazla direnemediğimi hissettiğimde göz kapaklarımı isyan edercesine araladım. Işıkla karşı karşıya geldiğimde iç çektim, yine aynı yerdeydim. Hiç bir değişiklik yoktu. Başımı mavi örtü kaplı sedyeden kaldırıp küçük beyaz odaya baktım '' Bu günlük bu kadar yeter mi?'' ayaklarımı yere sarkıttım. Her zaman ki, her gün ki gibi soluk ve beyaz tenim karşıladı gözlerimi. Üstümdeki beyaz elbiseyi bacaklarımı örtmek umudu ile çekiştirdim. Sarkıttığım ayaklarımı yere kenetledim ve sedyeye yaslandım. Beyaz odanın içinde kaybolan kapı aralandı. Gelen Semih'di, yanıma yaklaşırken gülümsedi, gülümsedim '' Nasıldım? '' Kafasını salladı ve ellerini kaldırdı ''Her zamankinden çok daha iyi'' Ellerini kafamdaki iğnelere yöneltti tek tek çekerken devam etti ''Nasıl hissediyorsun?'' Dudaklarımı büzdüm ''Bilmiyorum, nasıl hissetmeliyim?'' Elbisemin omuzlarını düzeltti ''Daha iyi hissetmelisin, git gide iyileşiyorsun'' Yüzüme minik bir gülücük taktım, ''Sevindim''