HER ŞEY BELKİ DE BİTTİ DEDİĞİMİZ YERDE BAŞLIYORDUR... Elif... Yalnızlıktan, sevdiklerini kaybetmekten ve sevgisizlikten korkan genç bir kadın. Ve tüm korkuları sanki onunla yüzleşmek istercesine karşısındaydı. İçindeki derin eksiklik bir yana o eksikliği doldurmaya çalışarak ve her seferinde sarpa sararak aldığı bu yolda onu bekleyen kaderden kaçabilmesi imkansız olacaktı. Bir bavul, eski bir anahtar ve bir dağ başı... Tüm bunların içinde en son ihtiyacı olan şey ise yabani bir komşuydu! Kim bilir, belki de en ihtiyacı olan şey hiç ummadığı anda karşısına çıkacaktır.

Helya AKSOY- Sonsuza kadar görmek istediğim tek manzara onun gözleriydi. Aksel AZEMOĞLU- Benim yeminim senin gözlerinde bozuldu. --------Bir daha görmeyecek gibi baktım yüzünün her bir detayına. Ezberlemek ister gibi. Yüzünü mıh gibi kazıdım aklıma. Şayet bir gün aklımı kaybedersem, resmi asılı kalsın gözbebeklerimde diye. Aklımın unuttuğunu gözlerim hatırlatsın diye "Yapma." dedi kapalı gözleriyle burnunun ucunu hafifçe burnuma sürterken. Yapmak istiyordum. "Böyle bakma." dedi. Bakmak istiyordum. "Gözlerinin yükünü alamam, gece güneşi. İstesem de yapamam."