"Buraya yalnız başıma kalmak istediğim vakit sürekli gelirdim. Şehirden uzaktayken tüm yıldızlar kendini apaçık şekilde gösteriyorlar ama hala içlerinden en parlak olanı Polaris. Polaris'in neden bu kadar önemli bir yıldız olduğunu biliyor musun?" Rüya başını yavaşça bilmiyorum demek istercesine salladı, omzumda bir gıdıklanma hissettim. "Polaris, kutup yıldızının bir diğer adıdır. Eskiden insanlar yönlerini bu yıldıza bakarak buluyorlarmış. Eğer kuzey yarım kürede yaşıyorsan bu yıldız daima kuzeyi gösterir ve asla kaybolmazsın." Hiç ses çıkarmadan dinlemeye devam etti. "Bir de Ferkad var. O ise Polaris'in en yakınında olan yıldızdır. Neredeyse onun kadar parlak ama onun yanındayken kendini sürekli gizler." Başını yatırmış olduğu omzumdan kaldırdı. "Sen ve ben gibi öyleyse." dedi. Alnını yavaşça öptüm "Sen ve benden daha çok, biz gibi." dedim. Başını tekrar omzuma yaslayıp göğe baktığında yıldızlar daha önce hiç parlamadıkları kadar parladılar. Gökyüzü ondan bahsettiğimizden haberdardı.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...