ეს მოთხრობა არ არის ჩემი დაწერილი. უბრალოდ ძალიან მომეწონა და რომ არ დაკარგულიყო ავტვირთე აქ.ყვითლების ისტორია წყვილზე რომელიც ერთმანეთის გამო ყელაფერზეა წამსვლელი

როცა სამართლიანობისთვის ბრძოლა მხოლოდ უფსკრულისკენ მიგაქანებს.როცა ხასიათი ისეთი მძიმეა რთულია გაგიგონ და შენს სულში ჩაიხედონ.სწორედ მაშინ იწყება დაუსრულებელი პრობლემები. "გიყვარდეს თავად პრობლემა"-ეს კი ყველაზე დიდი პრობლემაა.

როდესაც გადაწყვეტილება და სურვილები ურთიერთსაპირისპიროა.როდესაც უშვებ, ეგუები უიმისობას და რკინის ლედად ყალიბდები.ხდები ცივი,ტირანი და ზოგისთვის შიშის მომგვრელიც.როდესაც ყველაფერი ისე არ არის როგორც უნდა იყო,მხოლოდ სიყვარულის ძალას შეუძლია უცნაური "კუბიდონის" დახმარებით ყველაფერი თავის ადგილზე დააბრუნოს.

"ძალიან ძნელია დაშორდე იმას, ვინც მთელი გულით, მთელი არსებით გიყვარს, როცა ცრემლები წააგავს წვიმას, ტირი და ამბობ, მე მაინც მიყვარს!"

"I'II let you go, if you stay..." "I think,I'm afraid to be happy because when i do get too happy, something bad always happens." შეიძლება ყველაფერი დაგავიწყდეს,მაგრამ გრძნობები შენში რჩება.ყველაფერი ძლიერი ისევ შენშია და არ გაძლევს მიტოვების საშუალებას.შეიძლება წახვიდე,მაგრამ ვერასდროს მიატოვებ მას ვინც მთელი გულით გიყვარს.

"ციდან ეშვება ფარდა ვარსკვლავთა, და ისადგურებს სრული სიჩუმე, ხეებზე წყდება სუნთქვა ფოთოლთა, ბაღში მგოსანი ტოტზე იყუჩებს."

"-რატომ? რატომ არ მითხარი?-დანანებით კითხულობს. მის სახეზე ტკივილს ვამჩნევ, აწყლიანებულ თვალებში კი სევდასა და შიშს. -რა შეიცვლებოდა?-ვჩურჩულებ ღიმილით. ის კი ხელებს მხვევს და გულში ძლიერად მიკრავს."

ოთახის განათება მკრთალად ეფინებოდა სახის ოქროსფერ კანს, გადადიოდა მოვარდისფრო, მწიფე თუთებივით შეპუტკუნებულ ტუჩებზე , ყელზე , ხელებზე.