Hayat benim için çikolata gibiydi. Hiç bir şey onun gibi olamazdı benim kalbimde. Sakarlık ve çikolatayı birleştirirsek ben çıkardım ortaya. Bunu herkes bilirdi yahu. Hayatı çok umursamıyordum ben ya. Belki de en sevmediğin özellikti bu. En sevdiğim özellik anlaşıldığı üzere çikolata... Ama ya aşk ve çikolata yan yana gelirse ne olur? Tabi ki ben çikolatayı seçerim. Yani heralde seçerim. Bilemiyorum... --- "Allahım evde çikolata kalmamış. Ben nasıl nefes alabiliyorum allahım. Son dakikalarım mı yoksa? Ölmeden önce tek isteğim çikolata yemek. Cennette çikolata var mı allahım?" "İyi misin sen? Alt tarafı iki dakika markete gittim. Çikolata aldım merak etme." "Seni seviyorum çikolatam."

Ruhumun sanatı senin ellerinin kağıtta oluşturduğu izler. Ruhumu ellerinin arsına veriyorum sanatımı çiz. Yorma beni. Al kalemi karala kağıdı. Ortaya ben çıkayım yeter bana. Sonra at çöpe. Hiç çizeme kağıda ruhumun güzelliğini. Kalemi bırak sonra. Beynine yap gülümsememi. Olmadı mı? Demek ki ruhum artık senin değil demektir.

Hayatın resmi bir çiçek bir böcek değildi. Hayatın resmi kan kırmızısı şeytanın siyah kanatıydı benim için. Şeytan bendim. Kan kırmızısı ise insanların acı çığlığının simgesiydi. --- "Geceydi seni bana taşıyan Sen geceye yakındın ben de sana... Ağır aksak işleyen zamanın Düşürdüğü tuzaklardan kurtulup Geldin, hoşgeldin... Korkularınla, sırlarınla, çocukluğunla Ve sadece gözlerine derin bakabilenlerin Görebileceği acılarınla geldin... Îyi ki geldin...!!" "Hani geceden sonra doğar ya güneş, Aklıma ilk sen gelirsin Sonra bir çiğ tanesi olup yüreğime düşersin. Gün geçer herşey biter ama Sen bendeki tek BİTMEYENSİN...!!" Kolarımı yanımda duran kadınıma sarıp huzurlu kokosunun içime çektim. İşte hayat buydu. Kadınım ve gece.