- Jesteś pewny, że to da się zrobić? - Jeongguk pochylił się nad dziewczyną, która wciąż przyglądała się uważnie karcie pacjenta, jednak zerknęła na niego nieco zaniepokojona. - Oczywiście - odpowiedział jej z delikatnym uśmiechem. - Chirurdzy są wystarczająco aroganccy, by twierdzić, że nie ma osoby, której nie dałoby się uratować - Soojoon mruknęła pod nosem, zamykając na moment oczy, jednocześnie wzięła głęboki oddech, żeby znów spojrzeć na bruneta, tym razem z zupełnie innym wyrazem. - A kim jesteś? - Chirurgiem. Oczywiście. *** ~ ! Kontynuacja poprzedniej pracy - "Night Shift". ! ~ Hetero; sceny 18+; wulgaryzmy, szpitalne au!; nowe rozdziały raz w tygodniu.

❛Nie lubię matmy, ale jego jęki pomnożę❜ - czyli o nauczycielu matematyki, którym zachwyca się nowy humanista. ➢ Collab z @Gillyflower_ 「Gatunek: fluff; komedia; smut (switch); yaoi; angst; 」

Gdzie Park Jimin to morderca, a Min Yoongi jest święcie przekonany, że wszyscy się mylą. Inspiration: Au/Ra - Panic Room

Niemal cztery lata na walizkach. Dwanaście przeprowadzek. Dwanaście nowych domów i osiem do złudzenia podobnych szkół. Sześć krajów i setki poznanych osób. Ciągłe życie w drodze sprawia, że chcąc nie chcąc zaczynasz nazywać swoją rodzinę stadem, a samego siebie samotnym wilkiem. Wiesz, że nie warto rozpakowywać swoich rzeczy, bo za chwilę rodzice i tak ogłoszą wyprowadzkę. Nie przywiązujesz się do nikogo ani niczego, ponieważ to wszystko jest dla ciebie jak śnieg, który prędzej czy później roztopi się i zniknie. Każde miasto to nowa i jednocześnie ta sama historia. Te same ulice przepełnione samochodami, kawiarnie wieczorem oblegane przez grupy przyjaciół i zakochane w sobie pary. Centra handlowe, dworce, lotniska, parkingi, szkoły, biblioteki, do znudzenia przypominające te, które już poznałam. Nazywam się Debra Moquin i właśnie przeprowadzam się po raz trzynasty. Po raz kolejny wniosę walizki do swojego tymczasowego pokoju i pójdę do nowej szkoły, którą pożegnam zanim zdążę się obejrzeć. Trzynasty raz poznam kolejne, nudne miasto tylko po to, żeby za kilkadziesiąt dni pożegnać się z nim na zawsze.

Dziesiątego października, mimo szalejącego na zewnątrz huraganu, wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych wiwatowało. W powietrzu czuć było smak zwycięstwa, bowiem na świat przyszliśmy my - potomkowie florydzkiej śmietanki. Cztery zaprzyjaźnione kobiety, urodziły dzieci, od których w przyszłości będą zależały losy stanu, a nawet i kraju. Dzieci Wiatru - tak nas nazywano. Od pierwszej sekundy wiedziano bowiem, że tacy właśnie będziemy - porywiści, zdecydowani i nieustraszeni. I tak właśnie było, cóż, a przynajmniej przez pierwsze siedem lat. Connor Barlow, najmłodszy z całej czwórki zaginął w dniu siódmych urodzin, tuż po pokrojeniu tortu i nie było dnia, żebym nie wysłuchiwała jego kroków pod moimi drzwiami. Przez kolejnych dwanaście lat, w rocznicę zaginięcia naszego brata przeżywaliśmy tę katastrofę na nowo, a cierpienie nie ustępowało ani na sekundę. Do teraz. Nazywam się Victoria Cristobal i dam sobie głowę uciąć, że dosłownie przed chwilą o mały włos nie potrąciłam Connora.

Oh Jieun nie spodziewała się, że jedna impreza u przyjaciela ze studiów wywróci jej dotychczasowe życie do góry nogami.