Adam, eline kalemi aldı ve yazmaya başladı beyaz kağıda. "Rüya, Uyandığın yatak, uyandığın sabah sana çok yabancı geliyor biliyorum. Ama beni biraz anlarsan bütün düğümler çözülecek. Hatırlaman, inanman için 179 gün istiyorum senden. Seni 179. günün sonu, 180.günün başında bırakacağım. Yeterince aklın karışmış, düşüncelerin zihninde alabora olmuş olacak zaten. Sakın, benden kaçmaya çalışma. Gününe gün eklenir, kaçtığın her adımda bana dönersin. Kendi adımlarınla bana gelmeyi istemezsin. 179 günün sonunda bitkin ve yılgın olacaksın ve tek bir seçim hakkın olacak. Ve sen bu olanların hiçbirine karşı çıkamayacaksın. Emin ol, bunun ikimiz için daha kolay bir yolu olsun isterdim. Ama kesişen bir yolumuz yok seninle, o yüzden birimizin yolundan devam etmeliydik. Üzgünüm Rüya, bunun kolay yolu yok." Uyuyan kıza baktı ve odadaki mumu söndürüp çıktı.

Adı üstünde Damon Salvatore Replikleri. Komik, eğlenceli repliklere hoş geldiniz.

Ben şu kitaplardaki masum kız olamadım. Ben orda ki kötü çocuğun kız versiyonuydum. Masum kelimesi bana o kadar uzak ki... Hem kimse masum degildir. Sütten çıkmış ak kaşık değiliz ya. Ben masumluğu istemiyorum. Ben Gece'yi istiyorum. Karanlığı istiyorum. Yalnızlığı istiyorum. Ben o gecenin karanlığında kaybolmak istiyorum. Ben kendi karanlığımı hükmetmek istiyorum. 💫 "Ben çok bencil bir adamım Gece" dedi yüzünü göğsüm ve boynum arasına gömerek. Sertçe yutkundum ve sol gözümden akan yaşa engel olamadım. Yaş yavaşça şakağımdan inip siyah karışık saçlarımın arasında kayboldu... "Evet... çok bencilsin" dedim zorlukla her şeye rağmen bencildi. Hemde hiçbir acıması yoktu. Sadece kendini düşünüyordu... benim yok olduğumu görüyordu, hissediyordu ama... bencildi işte. "Bunun için özür dilemicem Gece. Bencilim ve buna alışman gerekicek." Dedi boğuk bir sesle. Kafamı az da olsa iki yana salladım. Alışmayacaktım. Çünkü bu hikayenin sonunda ben yoktum...

Ruhumda dolaşan, bir günlük kelebeğin cesedini ellerimle taşıdım kalbime. Parmak uçlarımla son kez okşayıp koydum tabuta. O kelebek kalbimle ruhumun arasında bir araf olarak tekrar kanat çırpacak. Bir gülüş gözümden kalbime düşene dek orada hapsolacak, kelebeğim. Ya hayat bulacak, ya da sonsuzlukta kaybolacak. Şimdi o kelebek gibi bir cesetten ibaretim ben. Bir kentte mucizevi şeyler yaşanırken, evin dışında kalmış, pencereden o sıcaklığı izleyen küçük çocuklar gibi hissediyorum. Hiç varolmamış bir aşkın hüznünü yaşıyorum. Hiç olmayan birinin özlemini çekiyorum. Neydi bu hissettiğim? Bu boşluk nedendi? Ruhumu delen, ciğerlerime batan bu duygu nereden gelmişti? Yağmurla gelen o tuhaf yabancınn etkisi olabilir miydi? O yabancı bana yağmuru sevdirebilir miydi? Yağmur onun bakışları gibi düşecek miydi gözümden yüreğime? Kirpikleri, saçları yağmurla nasıl böyle uyumlu olabilirdi? O yağmurun ta kendisiydi. "Yağmur gibisin. Hatta yağmursun." "Hayır, gökyüzüyüm."

O Melis; Anne ve babasının zoruyla hakkında hiç bir şey bilmediği bir ülkeye, Kore'ye üniversite okumak için gönderildi. Üniversiteden biriyle tanışıp ondan hoşlanmaya başladı. Kıza adeta tutulmuş olan oğlan, kızı ailesinden önce en yakın arkadaşları olan EXO üyeleri ile tanıştırdı. İlk önce size bir soru; İlk görüşte aşka inanır mısınız? O kız inanmıyorduz işte ama olmuştu bir kere. O çocukların daha kim olduğunu bilmiyordu bile ama olmuştu, gönlünü kaptırmıştı üyelerden birine.. Kabullenemiyordu bu durumu, Kang Dae'ye ihanet edemezdi. Ama Kang Dae, kıza ihanet etmişti bile. Kız, oğlanı kendi şirketindeki bir sekreterle kucak kucağa bulur ve tüm güveni sarsılır. Oğlandan ayrılıp EXO üyelerinin evine gider. Çünkü artık yurtta kalamazdı kız. ,,,, Ne mi oldu sonra? Kız EXO üyesi olup çıktı. Peki devamı? Kang Dae'ye ne oldu? Peki ya Melis'in aşık olduğu çocuğa? Hadi gel birlikte öğrenelim. Bizim bu heyecanlı, komik ve biraz da dramlı KORE Mİ? ailemize sen de katıl. ❤❤❤