''Cesur sevgilim benim '' diye fısıldayan Emre'ye baktığım da çaresizliğini görmek ürpermeme neden oldu. Hıçkırıklarımı durdurmaya çalışarak kendime bir kaç saniye tanıdım ve '' Cesur değilim '' dedim . Gerçekten de cesur değildim ki ben . '' Hayır sen çok cesur ve güçlüsün . Tıpkı adın gibi benim savaşçı Kavin'imsin '' dedi sesi titreyerek. Biliyordum o da benim gibi korkuyordu. Derin bir nefes aldım ve bedenimi aşk ile saran kollardan ayırdım. Bunu ona da yapamazdım. Benimle birlikte yok olmasına izin veremezdim. Arkamı dönüp bir kaç adım atmıştım ki bileğimin birden çekilmesiyle tekrar kendimi Emre'min güvenli kolları arasında buldum. Saçlarıma buseler kondururken yanağıma Emre'nin bir damla göz yaşı döküldü. Ağlıyordu işte o da benim gibi acı çekiyordu. ''Ölmeni istemiyorum '' dedi. ''Ölmek istemiyorum '' dedim. İşte son sözlerimiz bu oldu...

Siz hiç kendinizi bir yaprak gibi hissettiniz mi? Gözlerimi kapatıp o gün olanları her hatırladığımda aynı hissi yaşıyorum. Rüzgârda iradem dışında savrulan bir yaprak gibiydim. Uzun süre boyunca sonunu hiç göremeden ve ne olacağını hiç bilemeden, hayatım yön değiştirip durdu. Sonra bir nehre düştüm ve yaşamım, o coşkun akışın yön vermesiyle devam etti. Yine seçimim dışında bir yolculuğa devam ediyordum ama en azından gittiğim yön belliydi. Akıntıyı karşı koyma isteğim ise cidden komikti. Bir yaprağın koskoca nehir karşısındaki şansı nedir ki? Belki de benim hayatla ilgili, herkesin kendi hayatında dönüm noktası dediği ilahî mesajım bu zor yolla gelmişti. Mesaj... Evet, her şey bir mesajla başlamıştı zaten. O gün gelen ve aptal bir gençlik heyecanıyla ardını hiç sorgulamadan cevapladığım bir mesaj... Kadir, kız arkadaşından gelen mesaj üzerine onun istediği yere gider ancak içine çekildiği şey beklediği gibi romantik bir buluşma olmayacaktır. Çünkü gittiği yerde onu bekleyen kişi sevgilisi değil Aslı'dır. Herkesin Deli Kız diye bildiği Aslı...