Olivia'nın içinde bulunduğu hayat eksiksiz bir festival alanı gibi. Korkunç olmayan korku trenleri, durmak bilmeyen dönme dolaplar, ucuz dondurmalar, renkli balonlar hatta bazen kırmızı burunlu palyaçolar... Hayatı bir anda rayından çıkan bir hız treni misali kendi kontrolünden çıktığında onu tekrar rayına oturtması zor olacak. Belki de bazen o trenin raydan çıkması gerekiyordur. Kim bilir? Yayınlanma tarihi: 10 Ocak 2017

Bir kadın. Bir adam. Hepsi bu kadar. "Kar taneleri ne güzel anlatıyor. Birbirine zarar vermeden de yol almanın mümkün olduğunu."

Size miras olarak özel bir uçak kalsaydı ne yapardınız? Siz bu soruyu düşünürken ben ne yaptığımı söyleyeyim. Yarım kalmış bir hikayeyi tamamlamak için uzuuuun bir yolculuğa çıktım. Ben yeryüzünden bağımsız gökyüzüne aşık Ada, uçağımın adı Halley. Aslında Halley'in sadece yarısına sahibim. Diğer yarısı ise... her neyse neler olduğunu merak ediyorsan okumaya başla. Hayatımda şu an çok garip şeyler oluyor.

Sol bileğimdeki demir kelepçeye bir bakış attım. Kelepçenin diğer ucundaki adam da aynı şekilde önce sağ bileğindeki kelepçeye ardından bana baktı. Birbirimize bağlı durumdaydık. Onun kaşları çatıldı. Benim dudaklarım aralandı. İlk kelimeyi hangimizin söyleyeceği derin bir meçhuldü. Tanımadığım bir adam ile ıssız bir ormanın ortasında uyanmak bu sabah için ilk seçeneğim değildi. Ya bu yaşananlar bir rüyaydı ya da ortada büyük bir yanlış vardı.

Ne ben ayırmıştım gözlerimi ondan. Ne de o. Şu an için aklımdan geçen tek düşünce gözlerine baktığım bu insanın bana ne yaptığıydı. Kendimi bilmesem ona aşık olmaya başladığımı düşünürdüm. Gerçi kendimi biliyordum ama bilmediğim şey aşktı. Olsam da anlamazdım sanırım. Sahi aşık olunca böyle mi hissederdi insan? Böyle işte, soğukta yanıyormuş sıcakta donuyormuş gibi. Eğer gerçekten buysa aşk, ben bu hissi sevmemiştim. Aşk övdükleri kadar güzel bir şeyse benim özgür hissetmem gerekmez miydi? Çünkü ben şu anda tamamen tutsak hissediyordum kendimi. Hayır kesinlikle bu histen nefret etmiştim. |TAMAMLANDI|