Yaşamın içinde ölümü barındırdığı, Ölümün de var olmak için yaşama muhtaç olduğu o leyalde, acı intikamı yarattı. Ve o gün, cehennemin lavları cennetin okyanuslarına karıştı. O; karanlığın en derin kuyusundan yükselen bir fırtına, ben ise kayıp bir cennetin suskun gölgesiydim. Aramızda, varoluşun en karmaşık dansı vardı. "Kafamdaki sesler..." dedi adam, "Sadece senin yanındayken susuyorlar." Zihnimin kabuk bağlamış duvarlarında, Zaman delik deşik bir bilinç gibi akarken, Anladım: Ölüm, kendini yaşama mühürlemişti. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, var olmanın ağırlığını taşıyamayan iki ruhun birbirinde kaybolma isteği. Bazı insanlar iyileşmek için değil, Birbirlerinde yanmak için buluşurlar ve biz çoktan kül olmuştuk.

Sana demlenen şiirler var