Tek davası okumak olan Avin Mirşad. Bin derdin dermanı olan Maran Mirşad. "Mardin şahidim Maran yüreğimin güneşisin. Dışımı aydınlatırken yüreğimi yakansın." Hayatın acımasız döngüsü içerisinde birbirlerine denk gelen iki insan. "Mezopotamya şahidim Avin. Hem gecem hem gündüzümsün. Sen benim gökyüzümsün." Herkesin bir yarası var. Güneş kadar yakıcı, gece kadar karanlık.

Gökçe tacize uğradığı gecenin sabahında sevgilisi tarafından ihanetle suçlanacağını tahmin etmemişti. Kendini açıklama hakkı verilmemiş, aç susuz soğukta tek kelime konuşmak için beklediği adam acımasızca onu terk etmişti. Dünyanın merkezine koyduğu adamın onu hemen gözden çıkarması, işten çıkarılması derken içine çekilen kadının tek avuntusu hamile oluşuydu. Bebeğinin varlığından haberinin olması gerektiğini düşündüğü için Cihan'ın olduğu ortama girdiğinde bebeğiyle sınanacağı aklında yoktu. Bir kadının zengin güçlü bir adam karşısındaki kimsesizliğini, çaresizliğini, iftiraya uğradığını kanıtlamak için çabasını okumak isterseniz buyurun... Yüreğime Kan Damlar kitabımdan çok istenen Cihan ve Gökçe'nin hikayesidir. Wattpad de bu isim ile yayımlanan ilk ve tek hikayedir. Çalınma durumunda yasal yollara başvurulacaktır.

❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Azat Sancaktar & Leyla Korhan "Bizim buralarda insan bir kere aşık olur, Bir kere sever. Bunun adına da sevda derler.''

"Bak, ben eskiden böyle bir adam değildim. Duygularımı hissettirmem gereken hiçbir kadın olmadı daha önce hayatımda." Kafamı kaldırdım, mavilerimi mavilerine sabitledim. "Şimdi ben varım ama, sevgini hissetmeye muhtacım. Neden beni görmek istemiyorsun?" Derin bir nefes aldı. Gözleri bu kadar yoğun ve hisli bakarken sözleri nasıl bu kadar keskin olabiliyordu? "Sevgime mi muhtaçsın, ne de garip!" Yüzümde albenisi olmayan bir gülümseme yer edindi. "Evet, ama sen bunu da anlamazsın. Hatta ne yap biliyor musun? Git, defol git ve gerçekten sevebileceğin birini bul!" Gözlerini kıstı. "Seni gerçekten de sevmediğimi mi düşünüyorsun? Aptal, aptalsın! Senin için kendimden neler verdiğimden haberin yok!" Başımı salladım ve dudaklarımı dilimin ucu ile ıslattım. "Tamam madem öyle ya beni sevdiğini söyler, artık benim için bir kapı aralarsın. Ya da..." Sözümü bölerek ellerini saçlarının arasından hırsla geçirdi. "Seni seviyorum Alin. Bu kadar kör olamazsın!" Bağırması ile irkilsem de umursamadım. Beni seviyordu... Onu sevdiğim gibi... Wattpad'te Aşk-ı Bekâ adında yazılmış ilk hikayedir! Bütün hakları ile şahsıma aittir...

"Yaralarını saracağım Beria." Kanayan göğsümdeki izi parmak uçlarıyla sildi, her dokunuşunda içime bir elektrik akımı yayılıyordu. "Yedi günah." Bedenimi vücuduna yasladığında saçlarım yüzüme düşen bir perdenin ardında kalan ateşi hissettirdi. Dudakları dudaklarıma yaklaşırken kalbim göğüs kafesime sığmıyordu; her atımı onunla yaşayacağım tutkunun habercisiydi. Arzuyla dudaklarını dudaklarıma bastırdı, soluklarımız birbirine karıştı. Ateş bizi derinden yaktı. 'Bir milim öte, gerisi yok... Hayal ya da gerçek, ilerisi hazin...' "İşleyelim mi?" • KİTAP BASILMIŞTIR. [Hikayede cinsellik, argo, şiddet ve psikolojik olaylar vardır. Gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur.]

Herkese merhaba kitabın özeti ; Bir Mardin delikanlısının bebek hasreti için ilk karısını bırakıp kendinden küçük bir genç kızı zorla alıkoymasıyla başlıyor . ... Mutlu sonla bitmek zorunda da değil bunu kitabı okuyunca anlıyacaksınız. Yazarınız: ZEYTAN 😘

"Adam kadının gamzesine dokunarak konuşmaya başladı, "Ölünce beni buraya göm tamammı.? "Kadın kıkırdayarak cevap verdi... Not: hiç bir hikaye mutlu son olmaz.! Bu hikaye sıradan töre hikayesi değil bunu sonuna kadar okumadan anlamayacaksınız...!

O gece ruhunu kaybetmişti. O gece benliğini kaybetmişti. O gece ailem dediği annesini kaybetmişti. O gece onun için dönüm noktası olmuştu. Ruhunu, benliğini ve ailem dediği annesini kaybetmişti ama yeni hayatında ailem diyebilecek insanlara sahip olmuştu. Peki, bu insanlar Esim'i hayata yeniden kazandırabilecekler mi?

"Neden geldin?" "Sen neden geldin?" "Ne?" Yavaşça gözlerini açıp bana döndü. "Gecenin bu saatinde sen neden buradasın?" Omuz silkerek sorusunu geçiştirdim. "Neden her sorduğum soruyu başka bir soruyla geçiştirerek beni cevapsız bırakıyorsun?" Gülüp tekrar denize doğru dönerek konuştu, "Sorduğun soruların cevabını herkesten böyle merakla bekler misin?" Gülerek onaylamaz bir ifadeyle başımı iki yana salladım. "İnsanlar benimle konuşmak için can atarken bir de sorduğum sorunun cevabını mı bekleyeceğim?" dudaklarımdan 'cık cık' diye bir nida döküldü. "Beklememe zaman kalmadan direk cevabımı alıyorum zaten. Ama sen.." Bakışları yeniden beni buldu. "Ama ben?" Sinirle derin bir soluk aldım. "Ama sen beni delirtmeye yeminliymiş gibi sürekli sinirimi bozacak şeyler yapıyorsun." Güldü. "Sen de çok çabuk sinirleniyorsun." Omuz silktim. "Yapım bu." Başını sallayarak tekrar etti. "Yapın bu.." Ayağa kalktım. "Evet yapım bu ve sen en azından şu görev meselesi bitene kadar bana ters hareketler yapmayacaksın ki-" Devam etmeme fırsat vermeden ayağa kalkıp araya girdi. "Ki?" Gülümseyerek ona doğru bir adım attım. Sık nefesleri yüzüme vururken başımı kaldırıp yüzüne baktım. Benden bu kadar uzun olmasından nefret ediyordum! Ahkam kesmek zor oluyordu... Umursamadan hafifçe parmak uçlarımda yükselip kulağına eğilerek fısıldadım. "...ki leşlerime bir yenisini daha eklemek zorunda kalmayayım." _________________________________________ Küfür ve şiddet içerir! Umarım severek okursunuz, Keyifle okuyun...♡