Odwiecznym, sprawdzonym sposobem pozbywania się problemów w Imperium Rosyjskim było wysyłanie niewygodnych delikwentów w głąb ośnieżonych odmętów kontynentu. Ten sam los spotyka młodą Polskę, kiedy jednak dociera na miejsce swej kaźni, okazuje się, iż nie jest jedynym zesłanym tam krajem. Czy rozpoczynające swą walkę o niepodległość państwo polskie oraz zdobywająca coraz większe poparcie w sercach Rosjan, socjalistyczna wizja ich narodu, przezwyciężą różnice zdań oraz wzajemną niechęć? Czy razem pokonają nieposkromione siły natury, brutalną rzeczywistość Sybiru oraz bezduszną administrację caratu? Czy uda im się powrócić do Europy, aby móc dalej walczyć w imię swych ideałów? Zapewne, ale już nigdy nie będą tacy sami... Uwaga! Książka będzie zawierać niecenzuralny język, sceny przemocy itp. Okładka jest mojego autorstwa.

🌻 Czym jest uwiedzenie dziewczyny, a już zwłaszcza takiej, która boi się własnego cienia? Błahostką, przynajmniej według Regulusa. Chłopak jest tego pewny tak bardzo, że stawia na swój sukces aż pięćdziesiąt galeonów - nie bierze tylko pod uwagę tego, że miłość ma gdzieś prawa zakładów...

Bo każdy z nich miał powód, by być tym złym.

Zamykam oczy i jedyne, co usłyszałam to przeraźliwy krzyk. Łzy spływają po moich policzkach a wyrzuty sumienia, uderzają we mnie z całą swoją siłą. Po chwili zapada głucha cisza. Już wiem, że zostałam sama. Poczucie winy rośnie, a ja czuję, że nie potrafię się z nim uporać. Sięgam po jedyną rzecz która może mi pomóc. Odrobina białego proszku sprawia, że choć na chwilę zapominam o tym co się stało. Dopóki działa, żyję w świecie bez smutku, zmartwień i zahamowań. Robię rzeczy, których nie zrobiłby honorowy człowiek. Jednak się tym nie martwię, bo nie zostało we mnie nic ludzkiego. W końcu następuje przełom. Zrywam z przeszłością. Zaczynam nowe życie i zapominam o poprzednim. Staram się żyć przyzwoicie, jednak los znów sobie ze mnie kpi. Loch, ucieczka, potem stary znajomy i on. Mężczyzna który zmienia wszystko. Okładkę wykonała @larzyk

Miał dosyć. Jego życie opierało się na nędznej wegetacji i nieustannym, codziennym piciu. Być może i chciał przestać, pragnął porozmawiać z kim innym niż Natalią lub samym sobą, jednak każde wyjście z domu kończyło się w ten sam sposób- jeszcze większą fobią społeczną. *** Ivan od lat żył w odosobnieniu od reszty społeczeństwa. Do życia wystarczał mu alkohol, co jednak starał się ukrywać przed młodszą siostrą. Przez długie lata utracił wszelkie znajomości. Ludzie masowo odsuwali się od niego w głównej mierze przez okropny charakter, którym przez większość czasu się nie przejmował. Czy poza siostrą pozostał mu ktokolwiek, kto będzie w stanie wybaczyć mu dawne winy, i pomoże chłopakowi w powrocie do społeczeństwa?

🍊 Callie Irving nie jest zbytnio lubianą czarownicą w Hogwarcie, ale wie, że może winić za to tylko siebie i swoje złośliwości, które wśród Ślizgonów uznawane są za wzorowe. Kiedy dziewczyna chce się zmienić, los zsyła jej dwie rude czupryny, które tylko potrzebują od niej... Eliksiru Miłosnego. Przy nich zaś okazuje się, że nawet ponadprzeciętne zdolności Callie w warzeniu eliksirów nie chronią jej przed wpadnięciem do miłosnego kotła zakazanego Ślizgonom. • "- Mamo, a gdyby tak, tylko hipotetycznie, Fred zakochał się w Ślizgonce? - Mamo, a gdybym tak, tylko hipotetycznie, uderzył George'a w głowę?" • Zakończone. Kontynuacja: Węże jednak śmieszkują Całe uniwersum Harry'ego Pottera należy do J.K. Rowling.

Naruto Uzumaki był żywiołowym chłopcem o silnym charakterze i dobrych intencjach. Niestety ceną za osobowość było szydzenie z niego, niewierzenie w niego, brak bliskich mu osób i rosnące cierpienie w głębi duszy. Nic więc dziwnego, gdy pewnego dnia pękł w nim upór, a przed ponurymi czasami uchronił go jeden dzień. Zdumiewające, jak parę godzin może zmienić czyiś los. I jak podłe słowa mogą go o mało co nie zniszczyć. One-shot Długość: ok. 3200 słów

Uśmiechnij się, patrz na ten cudowny świat, nagle wszyscy są dobrzy. Każdy zapomniał o okrucieństwie. Na wojnie nie ma dobrych i złych, są źli i gorsi. Uśmiechnij się, patrz na te czyste niczym łzy dusze. Każdy zapomniał o ich wadach. Nie ma ludzi idealnych, są ci ubierający wspaniałe maski. Uśmiechnij się, patrz na ich wielkie czyny. Każdy zapomniał o tym co było przed nimi. Nie ma w pełni dobrych decyzji, zawsze jakaś strona poniesie stratę. Uśmiechaj się dalej. Wierz w dobro poszczególnych stron, ideał ludzkich dusz i wspaniałomyślność wyborów. Dlaczego zmieniamy złoczyńców w ideały? Dlaczego złe czyny bledną na karcie histroii przez lata? Dlaczego jedynym czego uczy historia jest to, że większości nie uczy niczego? Hetalia jest idealna postacie są tak czyste jak łzy, większość przynajmniej. O ironio te najlepiej przedstawiane mają na rękach wielkie winy. A tym najgorzej posądzonym nikt dostatecznie dobrze nie sprawdził motywów. Historia zapomniana i wybacza, a ludzie nie wyciągają z niej wniosków. Z odmętach histroii kryją się rzeczy zatajone. Wiesz o holokauscie? Wiesz, każdy wie. A słyszałeś o Jednostce 731? Wiesz o Katyniu? Wiesz. A wiesz, że tylko w pierwszych czterech latach istnienia ZSRR zamordowano 14 milionów Rosjan? Nie wiemy tak wiele z historii, a osądzamy, nic co się w niej wydarzyło nie jest czarne i białe. We wszystkim dominuje szarość. Potencjał Hetali jest marnowany gdy trzymamy się twardo podziału na dobrych i złych. W wszystkich tkwi dobro... I zło. Pozwólcie, że przedstawię wam kilka historii, czasem AU, które nawiązują luźno do postaci historycznych, niektórych wydarzeń lub poprostu mojej własnej interpretacji historii. Opowiadania to miniaturki powstałe na podstawie Hetalii. Będzie to zbiór mroczniejszych opowieści, którymi chcę pokazać piękno najciemniejszych odcieni szarości.

[pierwsze rozdziały są słabe. jeśli chcecie się przekonać, czy warto czytać, rzućcie okiem na ostatnie rozdziały.] [za poprawę mam się zabrać... kiedyś] Drogi pamiętniczku, Natalya mnie nienawidzi. Natalya zrzuca na mnie całą winę. Natalya się nade mną znęca. Natalya ze mną nie rozmawia. Natalya udaje, że tak jest dobrze. Natalya płacze każdej nocy. Natalya myśli, że tego nie słyszę. Natalya chyba kogoś potrzebuje. Myślisz, że mógłbym być tym kimś? Nie chcę, żeby Natalya była smutna. aph; pamiętnik, zsrr, białoruś, łotwa