Gizli Hayranım isminden Kalbinde Saklandım olmuşdur. Bu isimde ve kurguda tek kitapdır Merhaba papatya ailesi... 2017 yılında yazmış olduğum bu hikayenin en gizli kahramanları olan sizler... 5 yıl geçmesine rağmen kalbimin bir köşesinde hep düşünüp durdum sizleri. Bu zaman kavramı bazı sayfaları hep tozlu bıraktı. Bazı kelimeler tamamen unutuldu, bazıları zihnimde hep canlanıp durdu. Hayat beni ve sizleri farklı yerlerden farklı şehirlere belki de farklı zihinlere ,farklı kalplere taşıdı. 5 yılın sonunda kaybolmuş hesabımı tekrar geri kazanıp sizlere ulaşa bildim. Sonunda burada sizlerleyim. Hesabı geri kazanınca içimde oluşan burukca bir özlem oldu. Yaptığım ilk iş kitabı yeniden okumak olmuştu. Yeniden okuyunca aynı duyguları yaşadım aynı tepkileri verdim hep. Aslında pek çok hata yapdığımı bir kez daha gördüm. 16 yaşında küçük bir kızın hikayesini artık geleceği olan 21 yaşındakı kız devraldı. Size geçmişten onun selamını getirdim. İçimde hep bir yerde saklanan o küçük kızı asla unutmayacağım. Kalbimde saklanan o küçük kızın hatırası için kitapda hiç bir düzenleme yapmayacağım. Gizli numara: "Bu kadar güzel olmak zorundamıydın be" Gizli numara: "Niye cevap yazmıyorsun gül kokulum" Gizli numara: "Cevap ver gönlümün sultanı, lütfen cevap ver" Gizli numara: "Ya cevap verirsin yada gelirsem orda taş üstünde taş koymam" Papatyam: " Ne istiyorsun benden be adam?Ne?" Gizli numara: "Sevmeni istiyorum be gülüm. Çok mu?"

"en iyi oyuncu xkişisi kullanıcı adıyla biri ama mikrafonunu bile açmıyor. tanıyan falan yok mu" benim hakkımda konuşulanları sırıtarak dinlerken bir yanda da silahları almaya devam ediyordum. "yok oğlum ya. cinsiyeti bile gizli. şu hale bak. ne olduğu belli olmayan biri bizim gurubumuzda en iyi oyuncu ama biz tanımıyoruz" ufak çaplı bir kahkaha atıp güneş geldiğinde parıl parıl parlayan saçımı sıcaklamışçasına arkaya attım. "ne büyüttünüz oğlum ya. bırakın. eğer kız olduğunu düşünüyorsanız saçmalıyorsunuz. bir kız nasıl bu kadar iyi oynar. ayrıca oynasa bile asosyal bir sümsüğün tekidir. ben size benimkilerden birini veririm. boş verin" kaşlarımı sinirle çattım. asosyaldim. bu doğruydu ama sümsük değildim. ani bir cesaretle mikrafonumu açtım. "asosyalim. doğru ama sümsük olduğum söylenemez"...

Merhaba ben mida. dünyadaki tek kurt,vampir ve büyücü meleziyim. Normal bir yaşantım,normal arkadaşlarım vardı. Normal derken gerçekten normal. Başka bir okul fikri gözüme iyi gözükmüştü böylece kendimi geliştirebilicektim. Taki tüm dünyanın yükünü omuzlarına koyana kadar. Ben böyle doğmak istemedim. Peki neden istemediğim şeyleri yapmak zorundayım? YAZIM HATALARI KİTAP TAMAMLANDIKTAN SONRA DÜZELTİLECEKTİR... İkinci kitabı TEK MELEZ (İntikam Ateşi)'ni profilimden bulabilirsiniz... 10.02.2016 Saat 18:46 Vampir Kategorisi 2.'si. 22.02.2016 Saat 00:50 Vampir Kategorisi 1.'si. Kapak Tasarımı 27.05.2016-06.06.2016 tarihleri arasında TEK MELEZ Serisi Resmi İnstagram hesabından yapılan yarışma sonucu kazanan @siyahprenses414 "İLAYDA KAYA"'ya aittir. kendisine yaptığı kapaktan ve yarışmamıza olan katılımından dolayı teşekkür edip başarılarının devamını diliyorum...

Ağlayarak arabanın peşinden koşuyordum. "Ne olursun beni bırakma!!!" rüzgar ise ağlayarak arabadan çıkmaya çalışıyor onu tutan annesi zeynep teyzeye vurmaya çalışıyordu. o an Kendi kendime yemin ettim onu yeniden bulucaktım. Arabanın peşinden koşarken ayağım taşa takıldı. Yere düştüm ağlıyordum ama yere düştüğümden değil onun peşinden koşamadığım için onu bıraktığım için ağlıyordum.arabanın arkasında yaşlı gözlerle bakabildim sadece... Annem yanıma koşarak geldi "derin kızım iyimisin acıyormu gel iyilestirelim bacağını." kanayan bacağıma baktımve sinirle zorda olsa ayağa kalktım. "hayır istemiyorum." Annem beni ikna etmeye çalışıyordu. "ama kızım kanıyor." bacağıma baktım.Gözlerim dolmuştu."kanasın iyileşmesin o yara hep orda kalsın rüzgardan bir anı kaldı bana bu yara."Annemin gözleri dolmuştu "ama olmazki bu böyle mikrop kapar gel hadi inat etme hem rüzgar senin kalbinde yaraya ne gerek var?" Rüzgardan ne kadar çok anı olursa o kadar uzun süre unutmazdım onu...

"Sen," dedi mimiklerini sabit tuttuğu çehresiyle. "Bana yürümüyorsun," dediğinde başımla onayladım. Hevesli bir baş onayı olmuştu bu, çünkü artık beni anlar gibi bir hali vardı. "Bana koşmuyorsun da," dediğinde gülümseyerek salladım kafamı bu sefer. Allah'ım sonunda ona takıntılı olduğum düşüncesinden sıyrılmıştı! "O zaman," dedi dudaklarını kıvırarak. "Sen bana depar atıyorsun." "Ha," sesi çıktı ağzımdan kabaca. Ağzımın yere düşeceğini hissediyordum şaşkınlıktan. Gözlerimi kırpıştırdım kıvrak dudaklarına karşın. "Bak," Sakin kalmaya çalışıyordum ama en etkili yol onun teniydi o yüzden nereden geldiğini bilmediğim bir cesaretle dizinden sarkıttığı elini tuttum. Sinirin hücrelerimden koşar adım kaçışlarını hissederken memnun kalmıştım. "İstediğini düşün ama yanında kalmama izin ver." •Başlangıç tarihi: 13.10.2018 Bir adamla tanıştım. Bana dokunduğu zaman tüm acımı alıyor.

Fantastik #4 27.06.2018 Bilimkurgu#2 01.01.2021 Sonunda kız iç çekti. Hüzünle uçurumun aşağısına baktı. Gözyaşı,yanağından süzülerek kendini aşağı bıraktı. Arkasından gelen adama baktı. Saf ve temiz bir şekilde ölmek daha acısız duruyordu onun için. Rüzgarın yüzünü okşayıp,saçlarını dans ettirmesine izin verdi. Tekrar arkasına bakıp endişeyle kollarını açtı. Kendini bir boşluğa bıraktı. ♦️ Yetim olan Nasya, koruyucu aile tarafından alınır. Nasya alındıktan sonra üvey babası Cemil, Nasya'yı rahatsız etmeye başlar. Bu iş ciddiye bindiğinde Nasya intihar eder ve bir mucize olur. Nasya iki hafta suyun altında olduğu halde ölmez. Peki bundan sonra ne olacak? /2015/

İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

Yeni kitaplarım yayımdadır. +++++ 14.04.2016

Manevi ailesini kaybeden ve bundan dolayı manevi kardeşiyle arası açılan Berra Derin duyduğu hakaretlere, gördüğü dışlanmaya daha fazla dayanamayıp soluğu İstanbul'da alır. Kendine yeni bir yol çizmeye karar verirken hesapta olmadığı bir şey olur. Kaan Erdinç ile yolları kesişir. Kaan Erdinç'in geçmişi açığa çıkmasıyla beraber Berra kendini siyah beyaz dünyasında bulur. Bu dünyadan kendini uzaklaştırmak isterken Kaan'ın eli Berra'nın hep üstünde olur. ALINTI "Gideceksin dedim!" Dudağının arasından tısladı. Sinirli hali beni korkutuyordu. Fakat gitmemi istiyordu. Burasının benim için tehlikeli olduğunu söylüyordu. Beni mi düşünüyordu? Sanırım bu son soruyu bin defada tekrarlasam usanmayacaktım. Çünkü söz konusu bendim. "Benim hakkımda hiç bir şeye karar veremezsin anladın mı?" Yüzüne avazım çıktığı kadar bağırdım. İki ellerimle omzuna bastırdım. "Hiç bir yere gitmiyorum, bunu o taş kafana sok!" Kaan'ı omzundan iterek odadan koşar adımlarla çıktım. Arkamdan "Berra!" Diye kükredi. Asansörün kapısı açılınca '0' düğmesine bastım. Kapının hızlı kapanması için düğmeyi zorladım. Kapı yavaş yavaş kapanırken gözlerimi kapattım. Rahat bir nefes verip gözlerimi açtım. Asansör kapısının arasında el görünce çığlık attım. Tek eliyle asansörü durdurdu! "Sen manyaksın!" Yüz ifadesi beni çok ürkütüyordu. Üstüme doğru gelince kendimi kapana sıkışmış gibi hissettim. Hızlı bir hareketle herhangi bir asansör düğmesine bastı. Asansör ani bir çekimle durdu. Işıkların sönmesiyle gözlerimi kapattım. "Kes şunu!" Soğuk ve güçlü elini çenemde hissettim. Çenemi sıktığında acıyla inledim. Refleks olarak iki elimle, çenemi sıktığı elini tuttum. İtmeye çalışıyordum fakat gücüne karşı gelemiyordum. Ne yaptığını idrak etmeye çalışırken nefesini tenimde hissettim.

Kendini tanıyor muydu ? O kim olduğunu biliyor muydu? Bilmiyordu ancak biliyormuş gibi hisediyordu. Sanki doğruları biliyormuş gibi, oysaki o hep yanlışları bilmişti!