Dziewięcioro nastolatków. Wszyscy tak samo zdesperowani, aby świat w którym żyją powrócił spowrotem do normy. Przed nimi rozpoczyna się najtrudniejsza część gry, jaką sprowadziła na nich organizacja "DRESZCZ". Jest to moja własna kontynuacja książki "Więzień Labiryntu: Próby Ognia"

Pojawiła się w pudle razem z Thomasem. W jej umyśle panowała pustka. Kim jest? Ile ma lat? Jedyna rzecz, którą pamięta to imię. May. ***

Historia o 16 letniej Angeli która po obudzeniu się w metalowej windzie (pudle) , trafia do miejsca zwanego "labirynt" dziewczyna nie pamięta kim jest i jak się tam znalazła ,oraz to że nie posiada żadnych wspomnień, dowiaduje się także że w strefie w której się znalazła są sami chłopcy , a ona jest jedyną dziewczyną . Czy dziewczyna upora się z chłopakami ? a może znajdzie tego jedynego ? czy jej wspomnienia wrócą ? czy odnajdzie wyjście z tego piekła ? Dziewczyna jest miła , uparta , zawsze dąży do celu , ale za przyjaciółmi skoczyłaby za nimi w ogień. Okładka została wykonana przez JPetrova6

" Noc była piękna jak sen, a śmierć... Śmierć była jeszcze piękniejsza." Obudziła się w ciemnej windzie, łapczywie nabierając powietrza i dławiąc się nim. Zaczęła kaszleć, przewracając się na plecy i wściekłe krzycząc w stronę coraz szybciej zbliżającego się sufitu: - Znajdę cię i zabiję! Ja... - Przerwała nagle, czując że z głowy wylatuje jej koniec zdania, wymyka się przez jej palce i odlatuje gdzieś daleko. - ...jestem Nyks. - Dokończyła niepewnie, siadając i wzdychając. Przeczucie podpowiadało jej, że już niedługo stanie się coś złego. Bardzo złego. ~*~ Ff na podstawie The Maze Runner.

Książka nie pisana jak na razie Ciemność... Jedyne co teraz widzę. Strach... To właśnie teraz czuję. Gdzie jestem? To pytanie krąży w mojej głowie. Słysze cichy warkot, skrzypnięcie. Czuję jak coś, w czym jestem, nagle porusza się z ogromną prędkością ku górze. Zaczynam krzyczeć. Łzy same cisną się do moich oczu. Odbijam się od metalowej kraty. Tracę przytomność... Otwieram powieki. Czuję ogromny ból pulsujący z tyłu mojej głowy. Pamiętam tylko moje imię Elisa. Słyszę ciche dźwięki dobiegające do moich uszu. -Halo, żyjesz?!- potrząsnęła mną jakaś dziewczyna. Była to ciemna blondynka o brązowych oczach. Była dość wysoka, szczupła i bardzo ładna. -Tak- odparłam. Gdzie ja jestem i kim ty jesteś?- dodałam. -Ja jestem Natalie- podała mi rękę. I tak jak ty, jestem tu uwięziona- dodała. -Jak to uwięziona?- zapytałam z niedowierzaniem. -Tak to. Wstań, to ci pokaże. Wyszliśmy z jakieś chatki, która jak myślę, jest szpitalem. Obszar, na którym się znajdowaliśmy jest ogromny i zielony. Jest w kształcie dużego prostokąta i z każdej strony kończy się murem. Mur ten jest bardzo wysoki. Wszyscy stoją pod jedną ze ścian, która była otwarta. Dziwne pomyślałam. Dopiero gdy podeszłam bliżej, zobaczyłam, że w środku jest jakiś labirynt. -Co to jest?!- zapytałam, nie udając zdziwienia. -Labirynt, kochana- odpowiedziała. -To widzę!

Labirynt nie jest bezpieczny Znajdź wyjście, Albo giń. -Tu nie ma czasu na miłość. -Uciekaj!

Oddzielili mnie od rodziny, przyjaciół, tak na prawdę całego świata. Może to i lepiej... Cały świat zwariował. Nic nie jest jak dawniej. I nic nie będzie takie jak dawniej... Na podstawie trylogii Jamesa Dashnera pt "Więzień Labiryntu"

Silna organizacja, jaką była DRESZCZ, zaczęła się staczać. Coraz więcej pomyłek. Postęp się zatrzymał, zaczęli się cofać. Ona pojawiła się znikąd. Nie powinno jej tam być. Broń? Szansa? Porażka? Zmienna? Nadzieja?... A może zwykła dziewczyna, która tak naprawdę nie była pomyłką?

"Płacąc za grzechy z przeszłości staliśmy się więźniami przyszłości."

Cytaty z serii książek pt. "Więzień Labiryntu".